Jules Massenet
Albert est absent... on ne te voit plus! Albert is weg... we zien je helemaal niet meer!
et le père est très mécontent... en vader is heel ontstemd...
Enfant! Kind!
Mais, souffres-tu? Maar, heb je verdriet?
Pourquoi cette pensée? Waarom die gedachte?
Si, ta main est glacée, Jawel, je hand is ijskoud,
et tes yeux sont rougis, je le vois bien! en je ogen zijn rood, ik zie het heus wel!
Non, ce n'est rien... Nee, het is niets...
je me sens quelquefois... un peu triste... isolée! soms voel ik me... een beetje droevig... eenzaam!
Mais si d'un vague ennui mon âme était troublée, Maar al was mijn ziel door een vage zwaarmoedigheid bezwaard,
Je ne m'en souviens plus... ik weet er niets meer van...
et maintenant, tu vois: je souris... en nu, kijk maar: ik glimlach...
Ce qu'il faut, c'est rire, rire encore, comme autrefois! Wat je nodig hebt, is lachen, weer lachen, zoals vroeger!
Autrefois! Vroeger!
Ah! le rire est béni, joyeux, léger, sonore! Ach, lachen is gezegend, vrolijk, licht, helder!
Il a des ailes, c'est un oiseau... Het heeft vleugels, het is een vogel...
C'est un oiseau de l'aurore! C'est un oiseau! Het is een vogel van de dageraad! Het is een vogel!
C'est la clarté du coeur qui s'échappe en rayons! Het is de helderheid van het hart die in stralen ontsnapt!
Ah! le rire est béni, joyeux, léger, sonore! Ach, lachen is gezegend, vrolijk, licht, helder!
Il a des ailes, c'est un oiseau... c'est un oiseau! ah! ah! Het heeft vleugels, het is een vogel... het is een vogel! ha! ha!
Ecoute! je suis d'âge à savoir les raisons de bien des choses... Luister! Ik ben oud genoeg om de redenen van veel dingen te kennen...
Oui! tous les fronts ici sont devenus moroses... Ja! Alle gezichten hier zijn somber geworden...
depuis que Werther s'est enfui! sinds Werther is weggevlucht!
Mais pourquoi laisser sans nouvelles. Maar waarom zonder bericht laten
ceux qui lui sont restés fidèles? hen die hem trouw zijn gebleven?