Jules Massenet
il occupe aujourd'hui? vandaag inneemt?
Depuis qu'il est parti, malgré moi, tout me lasse! Sinds hij vertrokken is, ondanks mezelf, vermoeit alles mij!
Et mon âme est pleine de lui! En mijn ziel is vol van hem!
Ces lettres! ces lettres! Die brieven! die brieven!
Ah! je les relis sans cesse... Ach! Ik lees ze eindeloos opnieuw...
Avec quel charme... mais aussi quelle tristesse! Met wat een charme... maar ook wat een droefheid!
Je devrais les détruire... je ne puis! Ik zou ze moeten vernietigen... ik kan het niet!
Je vous écris de ma petite chambre: Ik schrijf je vanuit mijn kleine kamer:
au ciel gris et lourd de Décembre de grijze en zware hemel van december
pèse sur moi comme un linceul, drukt op mij als een lijkwade,
Et je suis seul! seul! toujours seul! En ik ben alleen! alleen! altijd alleen!
Ah! personne auprès de lui! Ach! niemand aan zijn zijde!
pas un seul témoignage de tendresse ou même de pitié! geen enkel teken van tederheid of zelfs van medelijden!
Dieu! comment m'est venu ce triste courage, God! hoe kwam deze trieste moed bij mij,
d'ordonner cet exil et cet isolement? om deze ballingschap en deze afzondering te bevelen?
Des cris joyeux d'enfants montent sous ma fenêtre, Vrolijk kindergeschreeuw stijgt op onder mijn raam,
Des cris d'enfants! Et je pense à ce temps si doux. Kindergeschreeuw! En ik denk aan die tijd, zo zoet.
Où tous vos chers petits jouaient autour de nous! Toen al jouw lieve kleintjes om ons heen speelden!
Ils m'oublieront peut-être? Zullen ze mij misschien vergeten?
Non, Werther, dans leur souvenir votre image reste vivante... Nee, Werther, in hun herinnering blijft jouw beeld levend...
et quand vous reviendrez... mais doit-il revenir? en wanneer je terugkomt... maar moet hij terugkomen?
Ah! ce dernier billet me glace et m'épouvante! Ach! dit laatste briefje verkilt mij en doet mij huiveren!
Tu m'as dit: à Noël, et j'ai crié: jamais! Je zei tegen mij: met Kerst, en ik riep: nooit!
On va bientôt connaître qui de nous disait vrai! Weldra zullen we weten wie van ons de waarheid sprak!
Mais si je ne dois reparaître au jour fixé, Maar als ik niet verschijn op de afgesproken dag,
devant toi, ne m'accuse pas, pleure-moi! voor jou, beschuldig mij niet, ween om mij!
Ne m'accuse pas, pleure-moi! Beschuldig mij niet, ween om mij!
Oui, de ces yeux si pleins de charmes, ces lignes... Ja, uit deze ogen zo vol charme, deze regels...
tu les reliras, tu les mouilleras de tes larmes... je zult ze herlezen, je zult ze natmaken met je tranen...
O Charlotte, et tu frémiras! O Charlotte, en je zult huiveren!
...tu frémiras! tu frémiras! ...je zult huiveren! je zult huiveren!