Leoš Janáček
Jste tady všichni, a jako byste nebyli. Jullie staan hier allemaal, en het is alsof jullie er niet zijn.
Jsme věci a stíny! Wij zijn dingen en schaduwen!
Umřít nebo odejít, Doodgaan of weglopen,
vše jedno, to je stejné! het maakt niet uit, het komt op hetzelfde neer!
Vše jedno, vše stejné! Om het even, allemaal hetzelfde!
Ach, nemá se tak dlouho žít! Ach, zo lang hoort een mens niet te leven!
Ó kdybyste věděli, jak se vám lehko žije! O, wisten jullie eens hoe licht het leven jullie valt!
Vy jste tak blízko všeho! Jullie staan zo dicht bij alles!
Pro vás má všecko smysl! Voor jullie heeft alles betekenis!
Všecko má pro vás cenu! Alles is voor jullie iets waard!
Hlupci, vy jste tak šťastni – Dwazen, wat zijn jullie gelukkig,
My šťastni! Wij, gelukkig!
Hlupci, my jsme tak šťastni! Dwazen, wat zijn wij gelukkig!
– pro tu pitomou náhodu, že tak brzo zemřete. en dat door het stomme toeval dat jullie zo gauw doodgaan.
My šťastni! Wij, gelukkig!
Hlupci, my jsme tak šťastni! Dwazen, wat zijn wij gelukkig!
Věříte v lidstvo, velikost, lásku! Jullie geloven in de mensheid, in grootheid, in liefde!
Vždyť více nemůžete chtít! Meer valt er toch niet te wensen!
Chtít víc nemůžeme! Meer kunnen wij niet wensen!
Ale ve mně se život zastavil, Maar in mij is het leven blijven staan,
Ježíši Kriste, a nemůže dál! Jezus Christus, en het kan niet verder!
Ta hrozná samota! Die vreselijke eenzaamheid!
Je to, Kristinko, stejně marné, Het haalt allemaal niets uit, Kristinka,
zpívat či mlčet – of je nu zingt of zwijgt.
Omrzí být dobrý, omrzí být špatný. Goed zijn gaat vervelen, slecht zijn gaat vervelen.
Omrzí země, omrzí nebe! De aarde gaat vervelen, de hemel gaat vervelen!
A pozná, že něm umřela duše. En dan merk je dat de ziel in je gestorven is.