Nikolai Rimsky-Korsakov
Спи, царевич наш, усни, Slaap, ons prinsje, slaap nu in,
Угомон тебя возьми! moge de stilte je bevangen!
Вырастай да не по дням, - Groei, en niet met de dag,
Как опара, по часам! maar als rijzend deeg, met het uur!
Будешь в золоте ходить, Je zult in goud gekleed gaan,
Чисто серебро носить, puur zilver dragen,
Мамушкам, нянюшкам en aan de moedertjes en de kindermeisjes
Все обносочки дарить. al je afdankertjes schenken.
Спи, царевич наш, усни, Slaap, ons prinsje, slaap nu in,
Угомон тебя возьми! moge de stilte je bevangen!
Вырастай да не по дням, - Groei, en niet met de dag,
Как опара, по часам! maar als rijzend deeg, met het uur!
Будешь в золоте ходить, Je zult in goud gekleed gaan,
Чисто серебро носить. puur zilver dragen.
Баю, бай! Suja, su!
Поскорее умирай! Sterf maar gauw!
Баю, бай! Suja, su!
Бабушка старая, Oud grootmoedertje,
Полотенце отрезай snijd een lap linnen af
Да младенца накрывай! en wikkel het kindje in!
Что ты, бабушка, твердишь? Wat mompel je toch, grootmoeder?
Жабой злой на нас глядишь! Je staart ons aan als een boze pad!
Мамушкам, нянюшкам en aan de moedertjes en de kindermeisjes
Все обносочки дарить. al je afdankertjes schenken.
Бай, бай, бай, бай! Su, su, su, su!
Всё молитву я читаю, Ik zeg maar steeds mijn gebed,
О судьбе твоей гадаю. en voorspel jouw noodlot.
Свет мой, сватья! Mijn licht, lieve aangetrouwde!
День за днём, Dag na dag,
А гонца всё нет с письмом. en nog altijd geen bode met een brief.
Уж ты матушка, государыня, O lieve moeder, onze vorstin,
Не зови ты нас скоморохами, noem ons toch geen potsenmakers,
Не зови ты нас скоморохами, noem ons toch geen potsenmakers,
Посади ты нас в думу тайную! zet ons in je geheime raad!
Уж такие-то мы разумные! O, wat zijn wij toch verstandige lieden!
Лежучи в избе ровно тридцать лет, Liggend in de hut, precies dertig jaar lang,
Лежучи в избе ровно тридцать лет, Liggend in de hut, precies dertig jaar lang,
Дотянулися до краю печи, rekten wij ons tot aan de rand van de kachel,
Как увидели целый чан воды, en toen wij een hele ton water zagen,
Стали спрашивать: то не море ли; vroegen wij ons af: zou dat de zee niet zijn?