Nikolai Rimsky-Korsakov
на кумире из сребра op een afgodsbeeld van zilver
заблистаю средь шатра. zal ik schitteren binnen de tent.
Гляну, нет ли где родинки, Ik zal kijken of er ergens een moedervlek is,
не пристало ли соринки... of er een stofje aan mij is blijven kleven...
Бусы выплету из кос: Ik vlecht de kralen uit mijn vlechten:
волны резвые волос, de dartele golven van mijn haar,
не стеснённые нарядом, niet langer ingesnoerd door het kleed,
хлынут чёрным водопадом stromen neer als een zwarte waterval
на упругий мрамор бёдр... over het verende marmer van mijn heupen...
Чтобы сон был свеж и бодр, Opdat mijn slaap fris en krachtig zij,
на ночь я кроплюсь росою: besprenkel ik mij voor de nacht met dauw:
по груди бегут чредою over mijn boezem lopen, een voor een,
брызги влажного огня. de spatten van een vochtig vuur.
А и грудь же у меня! Ach, en wat een boezem heb ik!
Спорит с блеском южной розы, Ze wedijvert met de gloed van een zuidelijke roos,
пышной, мощной... weelderig en machtig...
И как грёзы, en als een dagdroom,
бледной, лёгкой и сквозной... bleek, licht en doorschijnend...
Что ты, милый, сам не свой? Wat is er, liefste, ben je helemaal van streek?
Закружилася головка? Begint je hoofd te tollen?