груды павших сторожит. waakt over de hopen gevallenen.
Месяца багровый щит Het bloedrode schild van de maan
встал свечою погребальной... is opgekomen als een grafkaars...
Чу! усталый и печальный, Hoor! moe en treurig,
ветер крадется впотьмах, sluipt de wind door het duister,
спотыкаясь на телах. struikelend over de lijken.
Ходит, плачет над могилой — Hij dwaalt, hij weent boven een graf,
то молчит, то вновь уныло, nu eens zwijgend, dan weer somber,
к лику мёртвого припав, zich klemmend aan het gelaat van de dode,
теребит его рукав. trekt hij aan zijn mouw.