Camille Saint-Saëns
De tes enfants t'implorant à genoux. van uw kinderen die u op de knieën smeken.
Prends en pitié ton peuple et sa misère! Heb medelijden met uw volk en zijn ellende!
Que sa douleur désarme ton courroux! Moge zijn smart uw toorn ontwapenen!
Un jour, de nous tu détournas ta face, Eens hebt u uw gelaat van ons afgewend,
Et de ce jour ton peuple fut vaincu! en sinds die dag werd uw volk verslagen!
Quoi! veux-tu donc qu'à jamais on efface Wat! Wilt u dan dat voorgoed wordt uitgewist
Des nations celle qui t'a connu? uit de volkeren het volk dat u gekend heeft?
Mais vainement tout le jour je l'implore; Maar tevergeefs smeek ik hem de hele dag;
Sourd à ma voix, il ne me répond pas! doof voor mijn stem antwoordt hij mij niet!
Et cependant, du soir jusqu'à l'aurore, En toch, van de avond tot de dageraad,
J'implore ici le secours de son bras! smeek ik hier om de hulp van zijn arm!
Nous avons vu nos cités renversées, Wij hebben onze steden zien vallen,
Et les Gentils profanant ton autel; en de heidenen die uw altaar ontwijden;
Et sous leur joug nos tribus dispersées en onder hun juk hebben onze verstrooide stammen
Ont tout perdu, jusqu'au nom d'Israël! Ah! alles verloren, zelfs de naam van Israël! Ach!
N'es-tu donc plus ce Dieu de délivrance Zijt u dan niet meer die God van verlossing
Qui de l'Egypte arrachait nos tribus? die onze stammen uit Egypte rukte?
Dieu! God!
As-tu rompu cette sainte alliance, Hebt u dit heilige verbond verbroken,
Divins serments, par nos aïeux reçus? goddelijke eden, ontvangen door onze voorvaderen?