Сквозь туман – слезу горючую door de nevel, door brandende tranen
Я не вижу света белого. zie ik het daglicht niet.
Всколыхнися ты, трость-дерево, Wieg mee, riet en bomen,
Разбуди-ка Ильмень-озеро! wek het Ilmenmeer!
Людям стали уж не надобны De mensen hebben geen behoefte meer
Мои гусельки яровчаты. aan mijn esdoornhouten gusli.
Слушай ты, волна зыбучая, Luister, jij deinende golf,
Ты, раздольице широкое, jij, wijde, open vlakte,
Про мою ли участь горькую hoor van mijn bittere lot
Да про думушку заветную. en van mijn diepste, gekoesterde verlangen.