Glinka
Давно предвиденного мною. die ik lang heb voorzien.
Мы вместе сведены судьбою. Het lot heeft ons samengebracht.
Узнай, Руслан: твой оскорбитель – Weet, Ruslan: jouw belediger is
Волшебник страшный Черномор. de verschrikkelijke tovenaar Tsjernomor.
Еще ничей в его обитель Nog nooit heeft iemands blik
Не проникал доныне взор. tot nu toe zijn verblijf doordrongen.
В нее ты вступишь, и злодей Jij zult er binnengaan, en de schurk
Падет от руки твоей. zal door jouw hand vallen.
Прости мне дерзостный вопрос. Vergeef me een vrijpostige vraag.
Откройся: кто ты, благодатный, Onthul je: wie ben je, weldoener,
Судьбы наперсник непонятный? ondoorgrondelijke vertrouweling van het lot?
В пустыню кто тебя занес? Wie heeft je naar deze wildernis gebracht?
Любезный сын, Lieve zoon,
Уж я забыл отчизны дальней Ik ben mijn verre vaderlands
Угрюмый край. Природный финн, sombere streek al vergeten. Een geboren Fin,
В долинах, нам одним известных, In valleien die slechts wij kenden,
Гонял я стадо сел окрестных. dreef ik de kudden van de omliggende dorpen.
Но жить в отрадной тишине Maar in zalige rust te leven
Дано недолго было мне. was mij maar kort gegund.
Тогда близ нашего селенья Toen, dicht bij ons dorp,
Наина, цвет уединенья, Naina, de bloem van de eenzaamheid,
Гремела дивной красотой. stond bekend om haar wonderschone schoonheid.
Я деву встретил… Роковой Ik ontmoette het meisje… Een noodlottig
За взор мне пламень был наградой, vuur was mijn beloning voor één blik,
И я любовь узнал душой, en ik leerde de liefde kennen met mijn ziel,
С ее небесною отрадой, met haar hemelse vreugde,
С её мучительной тоской. met haar kwellende verlangen.
Умчалась года половина; Een half jaar vloog voorbij;
Я с трепетом явился к ней, Bevend verscheen ik voor haar,
Сказал: «Люблю тебя, Наина!» en zei: “Ik hou van jou, Naina!”
Но робкой горести моей Maar naar mijn schuchtere verdriet
Наина с гордостью внимала, luisterde Naina vol trots,
Лишь прелести свои любя, slechts haar eigen bekoorlijkheid liefhebbend,
И равнодушно отвечала: en antwoordde onverschillig:
«Пастух, я не люблю тебя!» “Herder, ik hou niet van jou!”
И все мне дико, мрачно стало: En alles werd somber en wild voor mij:
Родная куща, тень дубров, mijn geboortehut, de schaduw van de eikenbossen,
Веселы игры пастухов – de vrolijke spelen van de herders –
Ничто тоски не утешало. niets kon mijn kwelling verzachten.
Я вызвал смелых рыбаков Ik riep dappere vissers op
Искать опасностей и злата. om gevaren en goud te zoeken.
Мы десять лет, под звук булата, Tien jaar lang, bij het klinken van staal,
Багрились кровию врагов. waren wij rood van het bloed van vijanden.
Сбылися пылкие желанья, Mijn vurige wensen werden vervuld,
Сбылись давнишние мечты: mijn aloude dromen werden vervuld:
Минута сладкого свиданья, een ogenblik van een zoete ontmoeting,
И для меня блеснула ты! en voor mij straalde jij op!
К ногам красавицы надменной Aan de voeten van de hooghartige schoonheid
Принес я меч окровавленный, legde ik een bebloed zwaard neer,
Кораллы, злато и жемчуг. koralen, goud en parels.
Пред нею, страстью упоенный, Voor haar, dronken van hartstocht,
Безмолвным роем окруженный omringd door een zwijgende zwerm
Ее завистливых подруг, van haar afgunstige vriendinnen,
Стоял я пленником послушным; stond ik als een gehoorzame gevangene;
Но дева скрылась от меня, maar het meisje verdween voor mij,
Промолвя с видом равнодушным: en zei met een onverschillige blik:
«Герой, я не люблю тебя!» “Held, ik hou niet van jou!”
К чему рассказывать, мой сын, Waarom het navertellen, mijn zoon,
Чего пересказать нет силы! wat ik geen kracht heb om te vertellen!
Ах, и теперь, один, один, Ach, zelfs nu, alleen, alleen,
Душой уснув, в дверях могилы, mijn ziel verstild, aan de poort van het graf,
Я помню горесть, и порой, herinner ik mij het verdriet, en soms,
Как о минувшем мысль родится, wanneer een gedachte aan het verleden ontwaakt,
По бороде моей седой langs mijn grijze baard
Слеза тяжелая катится. rolt een zware traan.
Но слушай: в родине моей Maar luister: in mijn vaderland,
Между пустынных рыбарей te midden van de eenzame vissers,
Наука дивная таится. schuilt een wonderbaarlijke kennis.
Под кровом вечной тишины, Onder het dak van eeuwige stilte,
Среди лесов в глуши далекой te midden van de bossen in de verre wildernis,
Живут седые колдуны. leven grijze tovenaars.
И сердце девы я жестокой En het hart van het wrede meisje besloot ik
Решился чарами привлечь, met betoveringen te winnen,
Любовь волшебствами зажечь. om liefde met toverkunst te ontsteken.
Прошли невидимые годы, Ongemerkte jaren gingen voorbij,
Настал давно желанный миг, het lang verlangde ogenblik brak aan,
И светлой мыслию постиг en met een heldere gedachte doorgrondde ik
Я тайну страшную природы. het verschrikkelijke geheim van de natuur.
В мечтах надежды молодой, In dromen van jeugdige hoop,
В восторге пылкого желанья, in de vervoering van vurig verlangen,
Творю поспешно заклинанья, voltrek ik haastig bezweringen,
Зову духов. Во тьме ночной Ik roep geesten op. In het nachtelijk duister
Стрела промчалась громовая, schoot een donderende pijl voorbij,
Волшебный вихорь поднял вой. een magische wervelwind hief een gehuil aan.
И вдруг сидит передо мной En plotseling zit voor mij
Старушка дряхлая, седая, een afgeleefd, grijs oud vrouwtje,
С горбом, с трясучей головой, met een bochel, met een trillend hoofd,
Печальной ветхости картина. een beeld van treurig verval.
Ах, витязь, то была Наина!.. Ach, ridder, dat was Naina!..
Я ужаснулся и молчал, Ik was ontzet en zweeg,
И вдруг заплакал, закричал: en barstte plotseling in tranen uit, en riep:
«Возможно ль? Ах, Наина, ты ли? “Is het mogelijk? Ach, Naina, ben jij het?
Наина, где твоя краса? Naina, waar is jouw schoonheid?
Скажи, ужели небеса Zeg, hebben de hemelen werkelijk
Тебя так страшно изменили?» jou zo verschrikkelijk veranderd?”
Увы, мой сын, все колдовство Helaas, mijn zoon, alle toverij
Вполне сбылося, по несчастью: kwam volledig uit, tot mijn ongeluk:
Ко мне пылало новой страстью voor mij gloeide met nieuwe hartstocht
Мое седое божество. mijn grijze godin.
Я убежал, но, гневом вечно Ik vluchtte, maar, eeuwig vol woede
С тех пор преследуя меня, mij sindsdien achtervolgend,
Душою черной зло любя, het kwaad liefhebbend met haar zwarte ziel,
Пылая мщеньем бесконечно, eindeloos brandend van wraak,
Колдунья старая, конечно, de oude heks zal natuurlijk
Возненавидит и тебя. ook jou gaan haten.
Но ты, Руслан, Maar jij, Ruslan,
Наины злобной не страшись! vrees de boosaardige Naina niet!
С надеждой, верою веселой Met hoop, met blijmoedig geloof,
Иди на все, не унывай! ga alles tegemoet, verlies de moed niet!
Вперед, мечом и грудью смелой Voorwaarts, met zwaard en moedige borst
Свой путь на полночь пробивай! baan je weg naar het noorden!
Благодарю тебя, мои дивный покровитель! Ik dank je, mijn wonderbare beschermer!
На север дальний радостно спешу. Vol vreugde haast ik mij naar het verre noorden.
Не страшен мне Людмилы похититель, Ljoedmila’s ontvoerder boezemt mij geen angst in,
Высокий подвиг я свершу! ik zal een verheven heldendaad volbrengen!
Но горе мне! Вся кровь вскипела! Maar wee mij! Al mijn bloed is gaan koken!
Людмила во власти колдуна… Ljoedmila in de macht van de tovenaar…
И ревность сердцем овладела! en jaloezie heeft mijn hart gegrepen!
Но горе, горе мне! Волшебная сила Maar wee, wee mij! Een magische kracht
Чары готовит Людмиле моей! beraamt betoveringen voor mijn Ljoedmila!
Ревность вскипела! Где ты, Людмила, Jaloezie is opgekookt! Waar ben je, Ljoedmila,
Где ненавистный злодей? waar is de gehate schurk?
Спокойся, витязь, злобы сила Wees gerust, ridder, de kracht van het kwaad
Не победит, не победит княжны твоей. zal jouw prinses niet overwinnen, niet overwinnen.
Где ты, ненавистный злодей? Waar ben je, gehate schurk?
Тебе верна твоя Людмила. Jouw Ljoedmila is jou trouw.
Верна моя Людмила! Mijn Ljoedmila is trouw!
Твой враг бессилен перед ней. Jouw vijand is machteloos tegenover haar.
Что медлить! На север далекий! Waarom dralen! Naar het verre noorden!
Там ждет Людмила! Daar wacht Ljoedmila!
Витязь, прости! Там ждет Людмила! Ridder, vaarwel! Daar wacht Ljoedmila!
Витязь, прости! Прости, прости! Ridder, vaarwel! Vaarwel, vaarwel!
Там ждет Людмила! Daar wacht Ljoedmila!
Старец, прости! Там ждет Людмила. Grijsaard, vaarwel! Daar wacht Ljoedmila.
Старец, прости! Прости, прости! Grijsaard, vaarwel! Vaarwel, vaarwel!
Я весь дрожу… и если бы не ров, Ik beef helemaal… en als die greppel er niet was,