Antonín Dvořák
A jak máš bledé tvářičky En wat zijn je wangen bleek,
a jak tu truchlíš o samotě! en wat treur je hier zo eenzaam!
Což nechutnaly hubičky Smaakten de kusjes niet lekker,
a lidské lože nehřálo tě? en hield het mensenbed je niet warm?
Ach běda, tetko rozmilá, Ach, wee, liefste tante,
vše zradilo mne, vše jsem ztratila! alles verried me, alles heb ik verloren!
Krátké bylo milování, Kort was het beminnen,
dlouhé bude naříkání, lang zal het weeklagen zijn,
po hubičkách mužských úst, na de kussen van mannenlippen,
nekonečný, věčný půst! een eindeloos, eeuwig vasten!
Člověk je člověk, živlů vyvrhel, De mens is mens, een verschoppeling der elementen,
z kořenů země dávno vyvrácen, lang geleden ontworteld uit de aarde,
běda, kdo jeho lásku poznat chtěl, wee wie zijn liefde wilde kennen,
jeho kdo zradou je teď zatracen! die door zijn verraad nu verdoemd is!
Tetko moudrá, tetko, rci, Wijze tante, tante, zeg me,
není mi, není pomoci? is er voor mij geen redding?
Miláček tě zavrh´, Je geliefde stootte je af,
přestal tě mít rád, hij hield niet meer van je,
a teď Ježibaba en nu moet Ježibaba
má zas pomáhat? weer te hulp komen?
Po záletech světských, Na je wereldse escapades,
dcerko rozmilá, liefste dochtertje,
bys teď k sestrám ráda se zas vrátila? zou je nu graag naar je zusters terugkeren?
Inu, mám já radu, Welnu, ik heb wel raad,
dobrou radu mám, goede raad heb ik,
ale poslechneš-li, maar of je het opvolgt,
ví to rarach sám! weet de duivel alleen!
Lidskou krví Met mensenbloed
musíš smýti živlů prokletí moet je de vloek der elementen afwassen
za lásku, již chtělas míti om de liefde die je wilde hebben
v lidském objetí. in een menselijke omhelzing.
Budeš zas, číms byla prve, Je wordt weer wat je vroeger was,
než tě zklamal svět, voordat de wereld je bedroog,
ale horkem lidské krve maar enkel door de hitte van mensenbloed
lze jen ozdravět. kun je genezen.
Opustí tě všechna muka, Alle pijn zal je verlaten,
budeš šťastna hned, je wordt meteen gelukkig,
zahubí-li tvoje ruka toho, als jouw hand hem doodt,
jenž tě oklamal, toho, hem die je bedroog,
jenž tě sved´! hem die je verleidde!
Ježibabo, běda, co to chceš? Ježibaba, wee, wat verlang je van me?
Ten vezmi nůž a slib, Neem dit mes en zweer
že poslechneš! dat je gehoorzaamt!
Jde z tebe hrůza; nech mne nech! Van jou gaat afgrijzen uit; laat me, laat me!
Chci věčně trpět v úzkostech, Ik wil eeuwig lijden in angst,
chci věčně cítit kletbu svou, ik wil eeuwig mijn vloek voelen,
svou celou lásku zhrzenou, heel mijn versmade liefde,
svou beznaděj chci všechnu zřít, heel mijn wanhoop wil ik aanschouwen,
leč on musí šťasten být! maar hij moet gelukkig zijn!
V lidský život potměšilý Naar een arglistig mensenleven
touha tvá tě vábila, lokte jouw verlangen je,
a teď nemáš tolik síly, en nu heb je niet de kracht
bys krev lidskou prolila? om mensenbloed te vergieten?
Člověk je člověkem teprve, De mens wordt pas mens
v cizí krev ruku když stopil, wanneer hij zijn hand in andermans bloed doopt,
zbrocen když vášní do krve, doordrenkt van hartstocht tot bloedens toe,
bližního krví se opil. en dronken van zijn naastes bloed.
A ty žes chtěla člověkem být En jij wilde mens zijn
a člověka vášní omámit? en een man met hartstocht betoveren?
Prázdná ty vodní bublinečko, Jij lege waterbel,
měsíční bledá zahalečko, jij bleke maanverlichte nietsnut,
jdi, trp si z věků do věků ga, lijd van eeuw tot eeuw
a seschni touhou en verdor van verlangen
po svém člověku! naar jouw man!
Vyrvána životu v hlubokou samotu, Uit het leven gerukt in diepe eenzaamheid,
bez družek, bez sester mám se brát. zonder vriendinnen, zonder zusters moet ik gaan.
Miláčku vím, to vím, Mijn liefste, ik weet het, ik weet het,
nikdy víc tě nespatřím, nooit meer zal ik je zien,
ó běda nastokrát! o, wee duizendmaal!