Alexander Dargomyzhsky
Чу! кажется, трубят. Hoor! het lijkt of de horens klinken.
Нет, он не едет. Nee, hij komt niet.
Помню я, как был он женихом, Ik weet nog hoe hij mijn verloofde was,
Он от меня на шаг не отлучался, hij week geen stap van me,
С меня очей, бывало, не сводил; hij kon zijn ogen niet van me afhouden;
Женился он, и все пошло не так! hij trouwde, en alles ging mis!
Теперь меня ранехонько разбудит, Nu wekt hij me bij het krieken van de dag,
И уж велит себе коня седлать — en laat al meteen zijn paard zadelen,
Да до ночи, бог ведает где, ездит. en tot de nacht rijdt hij, God weet waar.
Воротится — чуть ласковое слово Hij komt terug, amper een teder woord
Промолвит мне, чуть ласковой рукой spreekt hij tot me, amper met tedere hand
По белому лицу меня потреплет. streelt hij mijn bleke wang.
Сердце жаждет упоений, mijn hart smacht naar verrukking,
Сердце просится любить. mijn hart verlangt te beminnen.
Где же ты, былая радость? Waar ben je, vreugde van weleer?
Где вы, сны младых страстей? waar zijn jullie, dromen van jeugdige hartstochten?
Ужель навек исчезнул он, Is hij voorgoed verdwenen,
Любви живой волшебный сон? de toverdroom van levende liefde?
Ужель навек мечты одни Zijn alleen dromen, voor altijd,
Лишь суждены в отраду мне? het enige dat mij als troost is beschoren?
Сердце, полное страданий, Hart, vol van lijden,
В грусти тяжкой замирай, verstil in zware droefenis,
Откажись от упований, doe afstand van al je verwachtingen,
Муку пей и изнывай! drink je kwelling en kwijn weg!
Прочь, мечты, воспоминанья! Weg, dromen, herinneringen!
Замрите, страсти, души желанья; Verstilt, hartstochten, verlangens van de ziel;
Былого счастья уж мне не воротить! het geluk van weleer kan ik nooit meer terugbrengen!