Когда б отрадного сомненья лишился я, то разве вынесла б мученья душа моя? Als ik die troostende twijfel kwijt was, had mijn ziel die kwelling dan kunnen dragen?
Ты видишь: я живу, страдаю, но в страшный миг, когда узнаю, что мне не суждено ей овладеть, Je ziet het: ik leef, ik lijd, maar op het verschrikkelijke ogenblik dat ik hoor dat zij mij niet beschoren is,
Тогда останется одно… dan blijft er maar één ding over…
Что? Wat dan?
Умереть! Sterven!