Alexander Borodin
Немало времени прошло с тех пор, как Игорь, Er is veel tijd verstreken sinds Igor,
лада мой, с сыном Владимиром и с братом нашим mijn geliefde, met onze zoon Vladimir en onze broer
Всеволодом на половцев повел свои дружины. Vsevolod, zijn legers tegen de Polovtsen aanvoerde.
Не знаю, что и думать мне: кажись, давно Ik weet niet wat ik denken moet: het lijkt al lang geleden
пора бы от князя быть гонцам ко мне... dat er boden van de vorst bij mij hadden moeten komen...
и хоть бы кто-нибудь оттуда случайно en als er toch maar iemand van ginds, bij toeval,
об Игоре мне весть принес... mij bericht van Igor had gebracht...
Ох, мне сердце весть недобрую несет... Och, mijn hart draagt mij slecht nieuws aan...
Щемит, болит и ноет ретивое, Mijn vurig hart doet pijn, doet zeer en bonst,
тоска меня грызет, уж видно не к добру! kwelling knaagt aan mij, het voorspelt vast niets goeds!
Прошла пора тех красных дней! Voorbij is de tijd van die mooie dagen!
Одна в тоске все дни с утра, Alleen, in kwelling, heel de dag vanaf de ochtend,
Одна в слезах не сплю я ночи alleen, in tranen, slaap ik de nachten niet
И страстно жду я друга моего, en hartstochtelijk wacht ik op mijn geliefde,
И жадно жду вестей я от него! en vurig wacht ik op bericht van hem!
Не едет он, вестей не шлет. Hij komt niet, hij stuurt geen bericht.
И жду я долго, долго... En ik wacht zo lang, zo lang...
И сны зловещие покой мутят мне ночью. En onheilspellende dromen verstoren 's nachts mijn rust.
Мне часто снится лада мой, Vaak droom ik van mijn geliefde,
Как будто он опять со мной, alsof hij weer bij mij is,
Манит рукой, зовет с собой, hij wenkt met zijn hand, roept mij naar zich toe,
А сам все дальше, дальше от меня идет maar zelf gaat hij steeds verder, verder van mij weg
И я одна опять... en ben ik weer alleen...
Мне станет страшно и тоскливо... Dan word ik bevangen door angst en weemoed...
Проснуся я, рекою слезы так и льются, Ik ontwaak, en de tranen stromen als een rivier,
И не могу я их унять. en ik kan ze niet bedwingen.
Была пора, не знала горя я. Er was een tijd dat ik geen verdriet kende.
Мой лада был тогда со мною: Mijn geliefde was toen bij mij:
Прошла пора тех красных дней. Voorbij is de tijd van die mooie dagen.
На сердце мрак, в душе тоска, Duisternis op mijn hart, kwelling in mijn ziel,
Я плачу дни, я плачу ночи. ik ween overdag, ik ween 's nachts.
Одна лишь дума у меня, Eén gedachte heb ik maar,
Одна забота на душе: één zorg drukt op mijn ziel:
Не едет он, гонцов не шлет. Hij komt niet, hij stuurt geen boden.
А времени прошло уж много, много... En er is al zoveel tijd verstreken, zoveel...
Скоро ль ко мне воротится мой милый, Keert mijn liefste gauw bij mij terug,
дождусь ли я его? Где он, где он, князь мой, лада? zal ik hem nog terugzien? Waar is hij, waar, mijn vorst, mijn geliefde?