Alexander Borodin
Он к земле склонил головку. Het heeft zijn kopje naar de grond gebogen,
Листья грустно опуская. treurig zijn blaadjes latend hangen.
Сядет солнце, ночь настанет, De zon gaat onder, de nacht zal komen,
Зной пройдет, роса падет, de hitte trekt weg, de dauw zal vallen,
Землю влагой напитает, het drenkt de aarde met vocht,
И цветок водой польет, en geeft de bloem water,
Под студеною росою Onder de koele dauw
Цветик снова оживет. zal het bloempje weer tot leven komen.
Словно цветик на безводье, Als een bloempje in de droogte,
Сердце наше на бездолье. zo is ons hart in zijn ellende.
Сохнет, вянет, изнывает, Het verdort, verwelkt, kwijnt weg,
Ласки нежной ожидая. wachtend op een tedere streling.
Сядет солнце, ночь настанет, De zon gaat onder, de nacht zal komen,
На свиданье друг придет, de geliefde komt naar de afspraak,
Сердцу бедному с собою en brengt het arme hart met zich mee
Свет и радость принесет. licht en vreugde.
Словно цветик под росою, Als een bloempje onder de dauw,
Сердце снова оживет. zal het hart weer tot leven komen.