Leoš Janáček
Ano, ve Stráni bude daleko lépe! Ja, in Stráň zal het veel beter zijn!
Ó, důstojné, budeme mít slavné oddavky. O, eerwaarde, we krijgen een prachtige bruiloft.
Myslím, že si rechtořisko nějaká osedlala. Volgens mij heeft een vrouw onze schoolmeester ingepalmd.
Non des mulieri corpus tuum! Geef uw lichaam niet aan een vrouw!
Ty poťóchlenče, řekni, máš-li jakou! Zeg op, stiekemerd, heb je iemand?
Však já to z tebe dostanu. Ik krijg het heus wel uit je.
Bývalo, bývalo, dávno už není, tobě jen, Verunko, Lang, lang geleden, nu al lang voorbij, wilde alleen jij, Verunka,
chtělo se bdění, na světě tratí se všecko a mění, wakker blijven; op aarde vergaat en verandert alles.
modřín se zelenal, květen byl kdysi, Verunka zestárla, De lariks was groen, ooit was het mei; Verunka is oud geworden,
modřín je lysý. de lariks is kaal.
Kterak jí nyní as po létech říká? Hoe noemt hij haar nu, na al die jaren?
Pane fořte! Mijnheer de boswachter!
Mlčí, když potká ho, mlčí, když potká ho, Veronika. Ze zwijgt als ze hem tegenkomt, ze zwijgt als ze hem tegenkomt, Veronika.
Páni fořti mívají neštěstí horší. Boswachters overkomt nog wel erger.
Slyšel jsem, že jste si donesl lišku domů. Ik heb gehoord dat u een vosje mee naar huis hebt genomen.
Jak se vám vydařila? Hoe is het met haar afgelopen?
Dejte mi s ní pokoj! Hou toch op over dat beest!
Ta mne potvora dostala! Dat kreng heeft me te pakken genomen!
Rád jsem se bestie splel! Ik was blij dat ik van dat beest af was!
Lepší nemyslet! Je kunt er beter niet aan denken!
Zrovna jak člověk! Net een mens!
Jak začne kaňkovat, tož zhlópne. Zodra ze loops wordt, wordt ze gek.
Všimněte si toť Rechtora. Kijk nou eens naar onze schoolmeester.
Není to módré člověk? Dat is toch een verstandig mens?
A včil místo vám maže eso mně. Nu geeft hij mij een aas die voor u bedoeld was.
Ha, he … Ha, he…
O, Rechtore, kantore, hlópneš. O, schoolmeester, voorzanger, je wordt nog dom.
Non des mulieri corpus tuum! Geef uw lichaam niet aan een vrouw!
Čerta rozumím! Ik begrijp er geen donder van!
Kdyby to byla aspoň myslivecká latina. Was het maar jagerslatijn.
Tož česky: „Nedáš ženě těla svého“. Dan in het Tsjechisch: 'Gij zult uw lichaam niet aan een vrouw geven.'
Baže, včil už ne. Nee, nu zeker niet meer.
Či říkáte této ostrývce tělo? Of noemt u die bonenstaak een lichaam?
Kostrbaté jak louč. Zo knoestig als een stuk dennenhout.
Bodejť byste nežďárali. Geen wonder dat u zo zit te stoken.
Kohout zpívá, čas domů jít. De haan kraait, het is tijd om naar huis te gaan.
S Bohem! Het ga u goed!
Set sakra pes! Verdraaid nog aan toe!
Nech kohóta kohótem! Laat die haan maar kraaien!
Pro jednoho Petr Krista zradil. Door een haan heeft Petrus Christus verraden.
Důstojné! Eerwaarde!
Důstojné, máte čas už dát se na cestu. Eerwaarde, u moet zo langzamerhand eens vertrekken.
Nač vzpomínáte! Moet u me daaraan herinneren?
Domů? Naar huis?
Pro ten šňupec tvého spaní? Voor dat snufje slaap van je?
Ó, Rechtore, Jidáši! O, schoolmeester, jij Judas!
Zdá se mi, že přece prodáš své staré kosti ženské, místo židovi? Volgens mij verkoop je je oude botten straks toch aan een vrouw in plaats van aan een Jood.
Pravíš, že ne? Je zegt van niet?
„V potu tváře jísti budeš chléb svůj. 'In het zweet uws aanschijns zult gij uw brood eten.'
“ Ale o pití ani muk! Maar over drinken geen woord!
Že ne! Nietwaar?
Kdyby byl Hospodin udělal aspoň zmínečku, že píti budem s bázní a třesením. Had de Heer maar met een woord gerept over drinken met vreze en beven.
Pravíš, že ne? Je zegt van niet?
Proto, pane Pásek, ještě jednu! Dus, mijnheer Pásek, nog eentje!
Že ne? Nietwaar?
Ale s tou liškou, to si ještě vzpomenete na nás. Maar met die vos zult u nog wel aan ons denken.
Do hroma, nemám co vzpomínat! Verdomme, ik hoef nergens aan te denken!
Utekla! Ze is weggelopen!
Utekla a je! Ze is weggelopen, afgelopen!
Já ji hledat nebudu. Ik ga haar niet zoeken.
Zůstávejte s pánem bohem. Blijf met God.