Gaetano Donizetti
Al sacrifizio Over het offer
presiede Giove, waakt Jupiter,
Che il giusto premia, die de rechtvaardige beloont
e l'empio atterra, en de goddeloze neerslaat,
che può dai cardini die de aarde uit haar voegen
sveller la terra, kan rukken,
le stelle innumeri en de talloze sterren
Strappare al ciel! van de hemel kan rukken!
Ver noi propizio Sla genadig
abbassa i lumi, uw ogen op ons neer,
rettor del fulmine, heerser over de bliksem,
primier de' numi: eerste der goden:
Tu dell'Armenia Waak over het lot
Veglia sui fati, van Armenië,
qual padre tenero zoals een tedere vader
sui figli amati: over zijn geliefde kinderen:
proteggi un popolo bescherm een volk
a te fedel. dat u trouw is.
La tua possanza Moge uw macht
gli audaci colga de vermetelen,
seguaci stolti d'un falso nume, dwaze volgelingen van een valse god, treffen,
Oh! nume! Ah! Giove! O! god! Ach! Jupiter!
Sia maledetto Vervloekt zij
chi reca insulto wie de heilige eredienst
del gran tonante van de grote Dondergod
al sacro culto. beledigt.
Muoia deserto, Moge hij verlaten sterven,
e fra tormenti, en in pijn,
gli sia negata moge hem
la tomba ancor, sì, sì, sì, zelfs een graf geweigerd worden, ja, ja, ja,
la polve iniqua Zijn verdorven stof
sperdano i venti... moge de wind verstrooien...
Di lui non resti Van hem blijve niets over
che infamia e orror dan schande en afschuw.