Giuseppe Verdi
Le labbra lente, lente, movea, nell'abbandono Zijn lippen bewogen traag, traag, in de overgave
del sogno ardente; e allor dicea, con flebil suono: van zijn vurige droom; en toen zei hij, met zwakke stem:
«Desdemona soave! Il nostro amor s'asconda. "Zoete Desdemona! Laat onze liefde verborgen blijven.
Cauti vegliamo! L'estasi del ciel tutto m'inonda.» Laten we waakzaam zijn! De hemelse extase overspoelt me geheel."
Seguìa più vago l'incubo blando; con molle angoscia Het zachte spookbeeld volgde, vager nog; met weke angst
l'interna imago quasi baciando, ei disse poscia: alsof hij het innerlijke beeld kuste, zei hij daarna:
«Il rio destino impreco che al moro ti donò». "Ik vervloek het wrede lot dat je aan de Moor schonk."
E allora il sogno in cieco letargo si mutò. En toen verzonk de droom in blinde verdoving.