Christoph Willibald Gluck
Un dieu clément, un dieu propice me la rendra ! Een genadige god, een gunstige god geeft haar aan mij terug!
Mais quoi ! je ne pourrai, revenant à la vie, Maar wat! Op de weg terug naar het leven mag ik haar
La presser sur mon sein ? niet tegen mijn borst drukken?
Ô mon amie, O mijn liefste,
Quelle faveur, et quel ordre inhumain ! wat een gunst, en wat een onmenselijk bevel!
Je prévois ses soupçons, je prévois ma terreur, Ik zie haar argwaan al komen, ik zie mijn eigen angst al komen,
Et la seule pensée d'une épreuve insensée en alleen al de gedachte aan zo'n waanzinnige beproeving
D'effroi glace mon cœur. doet mijn hart verstijven van schrik.
Oui, je pourrai ! je le veux, je le jure ! Ja, het zal me lukken! Ik wil het, ik zweer het!
Amour, Amour, j'espère en toi Amor, Amor, op jou vertrouw ik
Dans les maux que j'endure. in het leed dat ik doorsta.
Douter de ton bienfait serait te faire injure. Aan je weldaad twijfelen zou je onrecht doen.
C'en est fait, dieux puissants, j'accepte votre loi. Het is besloten, machtige goden: ik aanvaard uw wet.