Christoph Willibald Gluck
Avant l'aurore ; voor het ochtendgloren;
Et quand le jour s'enfuit, en als de dag vervaagt,
Ma voix pendant la nuit roept mijn stem, heel de nacht,
T'appelle encore. nog steeds om je.
Eurydice, Eurydice ! Eurydice, Eurydice!
Ombre chère, Geliefde schim,
Ah ! Dans quels lieux es-tu ? Ach! Waar ben je nu?
Ton époux gémissant, interdit, éperdu, Je echtgenoot, klagend, verbijsterd, radeloos,
Te demande sans cesse à la nature entière. smeekt heel de natuur onophoudelijk om jou.
Les vents, hélas ! emportent sa prière. De winden, helaas! dragen zijn gebed weg.
Accablé de regrets, Overmand door verdriet,
Je parcours des forêts doorkruis ik de uitgestrekte weidsheid
La vaste enceinte. van de wouden.
Touché de mon destin, Ontroerd door mijn lot,
Écho répète en vain herhaalt de echo vergeefs
Ma triste plainte. mijn droeve klacht.
Eurydice, Eurydice ! De ce doux nom Eurydice, Eurydice! Van die zoete naam
Tout retentit, ces bois, ces rochers, ce vallon. weerklinkt alles: deze bossen, deze rotsen, dit dal.
Sur les troncs dépouillés, sur l'écorce naissante, Op de kale stammen, op de jonge schors,
On lit ces mots gravés par une main tremblante. leest men deze woorden, gegrift door een bevende hand:
Eurydice n'est plus, et je respire encore ! Eurydice is niet meer, en toch adem ik nog!
Dieux, rendez-lui la vie, ou donnez-moi la mort ! Goden, geef haar het leven terug, of schenk mij de dood!
Plein de trouble et d'effroi, Vol onrust en angst,
Que de maux, loin de toi, hoeveel leed, ver van jou,
Mon cœur endure ! verduurt mijn hart!
Témoin de mes malheurs, Getuige van mijn rampspoed,
Sensible à mes douleurs, meevoelend met mijn smart,
L'onde murmure. murmelt de stroom.