Pyotr Ilyich Tchaikovsky
И волков голодных стая En een roedel hongerige wolven
Разоряет нас вконец. richt ons volledig te gronde.
Нас татары жгли, пленяли, De Tataren brandden ons plat, voerden ons weg,
Но, как божия гроза, maar, als een onweer van God,
Восставали царь с народом stonden de tsaar en het volk samen op,
И, как вихрь, неслась орда. en als een wervelwind joeg de horde voorbij.
Он любви приветным взглядом Met een warme, liefdevolle blik
Наши раны исцелял. heelde hij onze wonden.
Царской милостью своею Met zijn vorstelijke genade
Наши слёзы осушал. droogde hij onze tranen.
Но покинул пастырь добрый Maar de goede herder heeft verlaten
Стадо жалкое своё. zijn eigen deerniswekkende kudde.
Бед великих преисполнил Hij vulde ons bitter bestaan
Наше горькое житьё. tot de rand met grote ellende.
Времена настали злые: Boze tijden zijn aangebroken:
Нас покинул царь-отец. De vadertsaar heeft ons verlaten.
И волков голодных стая En een roedel hongerige wolven
Разоряет нас вконец. richt ons volledig te gronde.
Будь что будет! Грозной силы Het zij zo, wat er ook gebeurt! Tegen die geduchte macht
Слабым нам не побороть, не побороть. kunnen wij, de zwakken, niet op, niet op.
Боже! O God!
Боже, сжалься ты над нами, O God, ontferm U over ons,
Будь к нам милостив, господь! wees ons genadig, o Heer!