Vincenzo Bellini
che li percuote. die hen treft.
Non pentirti, o core; Heb geen spijt, o hart;
viver non ponno. Qui supplizio, leven kunnen ze niet. Hier wacht hun marteling,
e in Roma obbrobrio avrian, en in Rome zou schande hun deel zijn,
peggior supplizio assai; een veel ergere marteling;
schiavi d'una matrigna. slaven van een stiefmoeder.
Ah! No! Giammai! Ach! Nee! Nooit!
Muoiano, sì. Laat ze sterven, ja.
Non posso avvicinarmi. Ik kan niet dichterbij komen.
Un gel mi prende Een kilte bevangt me
e in fronte mi si solleva il crin. en de haren rijzen me te berge.
I figli uccido! Ik vermoord mijn kinderen!
Teneri figli. Mijn tedere kinderen.
Essi, pur dianzi delizia mia, zij, zo-even nog mijn vreugde,
essi nel cui sorriso zij in wier glimlach
il perdono del ciel mirar credei ik de vergeving van de hemel meende te zien
Ed io li svenerò? En ik zou ze afslachten?
Di che son rei? Waaraan zijn ze schuldig?
Di Pollione son figli: Het zijn kinderen van Pollione:
ecco il delitto. dat is de misdaad.
Essi per me son morti! Voor mij zijn ze dood!
Muoian per lui. Laat ze sterven om hem.
E non sia pena che la sua somigli. En laat geen pijn op de zijne lijken.
Feriam. Laten we toeslaan.
Ah! No! Son miei figli! Ach! Nee! Het zijn mijn kinderen!
Olà! Clotilde! Hé daar! Clotilde!
Vola. Adalgisa a me guida. Vlug. Breng Adalgisa bij me.
Ella qui presso Ze loopt hier vlakbij
solitaria si aggira, in haar eentje rond,
e prega e plora. en ze bidt en huilt.
Va'. Si emendi il mio fallo, Ga. Eerst mijn fout goedmaken,
e poi, si mora. en dan sterven.