Giuseppe Verdi
ove olezzano tepide e molli waar warm en zacht geuren
l'aure dolci del suolo natal! de zoete winden van de geboortegrond!
Del Giordano le rive saluta, Groet de oevers van de Jordaan,
di Sionne le torri atterrate… de neergehaalde torens van Sion…
Oh mia patria sì bella e perduta! O mijn vaderland, zo mooi en verloren!
Oh membranza sì cara e fatal! O herinnering, zo dierbaar en noodlottig!
Arpa d'or dei fatidici vati, Gouden harp van de profetische zieners,
perché muta dal salice pendi? waarom hang je zwijgend aan de wilg?
Le memorie nel petto raccendi, Wakker de herinneringen in onze borst weer aan,
ci favella del tempo che fu! spreek tot ons over de tijd die was!
O simìle di Sòlima ai fati O, gelijk het lot van Jeruzalem,
traggi un suono di crudo lamento, laat een klank van rauwe klacht klinken,
o t'ispiri il Signore un concento of moge de Heer je een harmonie ingeven
che ne infonda al patire virtù! die ons kracht geeft om het lijden te dragen!