Pyotr Ilyich Tchaikovsky
Своей дремоты превозмочь De lucht wil haar eigen sluimer
Не хочет воздух. Чуть трепещут niet overwinnen. Nauwelijks trillen
Сребристых тополей листы. de bladeren van de zilveren populieren.
Но мрачны страшные мечты Maar duistere, vreselijke gedachten
В душе смущённой, и звёзды ночи, vervullen mijn verontruste ziel, en de sterren van de nacht,
Как обвинительные очи, als beschuldigende ogen,
За мной насмешливо глядят, kijken mij spottend na,
И тополи, стеснившись в ряд, en de populieren, opeengedrongen in een rij,
Качая тихо головою, schudden zacht hun hoofd
Как судьи, шепчут меж собой... en fluisteren onder elkaar als rechters...
И летней тёплой ночи тьма En het duister van de warme zomernacht
Душна, как чёрная тюрьма... is benauwd als een zwarte kerker...
Умрёт безумный Кочубей! De dwaze Kochubey zal sterven!
Спасти нельзя его. Чем ближе Hij kan niet gered worden. Hoe dichterbij
Цель гетмана, тем твёрже он het doel van de hetman komt, des te vaster
Быть должен властью облечён, moet hij met macht bekleed zijn,
Тем перед ним склониться ниже des te dieper moet de vijandschap
Должна вражда. zich voor hem buigen.
Спасенья нет! Er is geen redding!
Доносчик и его клеврет De verklikker en zijn handlanger
Должны погибнуть. Боже! Боже! moeten omkomen. O Heer! O Heer!
Что будет с ней, когда она Wat zal er van haar worden, wanneer zij
Услышит слово роковое?... het noodlottige woord hoort?...