Gaetano Donizetti
al suolo beato che un dì mi nudrì. naar de gezegende grond die mij eens voedde.
Deh! scendi cortese, mi accogli sui vanni, Ach, daal vriendelijk neer, neem mij op je vleugels,
mi rendi alla Francia, m'invola agli affanni! geef mij terug aan Frankrijk, ontruk mij aan mijn leed!
Ma cruda la nube pur essa fuggì Maar wreed vluchtte ook de wolk weg
al suolo beato che un dì mi nudrì. naar de gezegende grond die mij eens voedde.
Qual suono! Wat een geluid!
Al bosco, alla caccia! Naar het bos, op jacht!
Il cervo si affaccia Het hert verschijnt
dal colle muscoso, vanaf de bemoste heuvel,
poi fugge scherzoso dan vlucht het speels
del rivo alle sponde; naar de oevers van de beek;
si specchia nell'onde; het spiegelt zich in de golven;
correte veloci ren snel,
quel cervo a ferir, om dat hert te treffen,
correte ren!
Qual voci! Wat een stemmen!
Parmi il segno di caccia reale! Het lijkt mij het sein van een koninklijke jacht!
S'avvicinano i suoni... De klanken komen dichterbij...
I destrieri... De rossen...
La Regina! De Koningin!
Ah! Qual nome fatale! Ach, wat een noodlottige naam!
La tiranna pel parco sen va. De tirannin rijdt door het park.
Nella pace del mesto riposo In de vrede van mijn droeve rust
vuol colpirmi di nuovo spavento. wil een nieuwe angst mij treffen.
Io la chiesi, e vederla non oso, Ik vroeg om haar, en toch durf ik haar niet te zien,
tal coraggio non sento! zoveel moed voel ik niet!
Resti, resti sul trono adorata, Laat haar blijven, aanbeden, op de troon,
il suo sguardo da me sia lontan, laat haar blik ver van mij blijven,
troppo, troppo, son io disprezzata; te zeer, te zeer word ik veracht;
tace in tutti per me la pietà. in iedereen zwijgt het medelijden voor mij.
Ella giunge. Zij komt eraan.
Fuggiamo, fuggiamo. Laten we vluchten, laten we vluchten.
Fuggiamo; contenersi il mio core non sa. Laten we vluchten; mijn hart kan zich niet beheersen.
Contenersi il suo core non sa, no! Haar hart kan zich niet beheersen, nee!