Jules Massenet
Oh! oui, c'est lui que j'aime! O! ja, hij is het die ik liefheb!
Et pourtant, j'hésite aujourd'hui. En toch aarzel ik vandaag.
Non, non!... Je ne suis plus digne de lui! Nee, nee!... Ik ben hem niet meer waardig!
J'entends cette voix qui m'entraîne Ik hoor die stem die mij meesleept
contre ma volonté: tegen mijn wil in:
Manon, Manon, tu seras reine... Manon, Manon, je zult een koningin zijn...
Reine... par la beauté! Een koningin... door schoonheid!
Je ne suis que faiblesse et que fragilité... Ik ben niets dan zwakheid en broosheid...
Ah! malgré moi je sens couler mes larmes... Ach! tegen wil en dank voel ik mijn tranen vloeien...
Devant ces rêves effacés, Tegenover deze vervaagde dromen,
l'avenir aura-t-il les charmes zal de toekomst de bekoring hebben
de ces beaux jours déjà passés? van deze mooie dagen die al voorbij zijn?
Adieu, notre petite table, Vaarwel, ons tafeltje,
qui nous réunit si souvent! dat ons zo vaak samenbracht!
Adieu, adieu, notre petite table, Vaarwel, vaarwel, ons tafeltje,
si grande pour nous cependant! en toch zo groot voor ons beiden!
On tient, c'est inimaginable... We pasten erbij, het is niet te geloven...
Si peu de place... en se serrant... Zo weinig plaats... door dicht tegen elkaar te zitten...
Adieu, notre petite table! Vaarwel, ons tafeltje!
Un même verre était le nôtre, Eén en hetzelfde glas was van ons,
chacun de nous, quand il buvait ieder van ons, wanneer hij dronk,
y cherchait les lèvres de l'autre… zocht daar de lippen van de ander...
Ah! pauvre ami, comme il m'aimait! Ach! arme lieveling, wat hield hij van mij!
Adieu, notre petite table, adieu! Vaarwel, ons tafeltje, vaarwel!
C'est lui! Daar is hij!
Que ma pâleur ne me trahisse pas! Laat mijn bleekheid mij niet verraden!