Giuseppe Verdi
Non voler quel nodo infranto, Wil die band niet verbroken zien,
che tra noi formava iddio... die God tussen ons vormde...
Negro vel mi sta sul ciglio!... Een zwarte sluier ligt op mijn voorhoofd!...
Ho l'inferno in mezzo al cor!... Ik heb de hel in het midden van mijn hart!...
Un istante ancor son figlio!... Nog een ogenblik ben ik nog zoon!...
Un istante ho padre ancor! Nog een ogenblik heb ik nog een vader!
Tu piegarti, tu, non io, Jij moet buigen, jij, niet ik,
devi o figlio, cieco, ingrato: moet jij, blinde, ondankbare zoon:
il mio cenno, il voler mio mijn wenk, mijn wil,
è immutabil come il fato! is onveranderlijk als het lot!
Fra il suo core e il cor paterno Tussen haar hart en een vaderhart
frapponeste un turpe amor... hebben jullie een schandelijke liefde geplaatst...
Non può il ciel, non può l'inferno Noch de hemel noch de hel kan
involarvi al mio furor! jullie aan mijn woede onttrekken!
Ad immagin tua creata, Ben ook ik niet geschapen
o signore, anch'io non fui? naar uw beeld, o Heer?
E perché son calpestata Waarom word ik dan vertrapt
or qual fango da costui? nu als vuil door deze man?
Deh! mi salva... deh! m'aita... Red mij, ik smeek u... help mij, ik smeek u...
deh! non m'abbia l'oppressor... laat de onderdrukker mij niet hebben...
Il tuo dono, la mia vita Uw gave, mijn leven,
pria riprenditi, signor! neem het liever eerst terug, o Heer!
(Il suo pianto al pianto sforza!... (Haar huilen ontlokt ons tranen!...
Il suo duolo spezza il cor!...) Haar verdriet breekt het hart!...)
Obbedirlo a tutti è forza! Iedereen is gedwongen hem te gehoorzamen!
Egli è padre, egli è signor! Hij is de vader, hij is de heer!