Claudio Monteverdi
io, che son la nutrice, ik, die de voedster ben,
ascenderò delle grandezze i gradi: beklim de treden van de grootheid:
no, no, col volgo io non m'abbasso più; nee, nee, ik verlaag me niet meer tot het gewone volk;
chi mi diede del tu, wie mij vroeger met jij en jou aansprak,
or con nova armonia zal mij nu op een nieuwe toon
gorgheggerammi il «vostra signoria»; 'Uwe Edelheid' toekwelen;
chi m'incontra per strada wie mij op straat tegenkomt,
mi dice: «fresca donna e bella ancora»; zegt mij: 'een frisse vrouw, en nog altijd mooi';
ed io, pur so che sembro en toch weet ik dat ik eruitzie
delle sibille il leggendario antico; als de sibillen uit de oude sagen;
ma ogn'un così m'adula, maar iedereen vleit mij zo,
credendo guadagnarmi in de hoop mij over te halen
per interceder grazie da Poppea: om bij Poppea een goed woordje voor hen te doen:
ed io fingendo non capir le frodi, en ik, die doe alsof ik het bedrog niet doorzie,
in coppa di bugia bevo le lodi. drink de lof uit een beker vol leugens.
Io nacqui serva, e morirò matrona. Ik ben als dienstmeid geboren, en ik sterf als dame.
Mal volentier morrò; Met tegenzin zal ik sterven;
se rinascessi un dì, als ik ooit opnieuw geboren werd,
vorrei nascer matrona e morir serva. zou ik als dame geboren willen worden en als dienstmeid sterven.
Chi lascia le grandezze Wie de grootheid achter zich laat,
piangendo a morte va; gaat huilend de dood in;
ma, ma, chi servendo sta, maar, maar wie zijn leven lang dient,
con più felice sorte, is beter af,
come fin degli stenti ama la morte. want hij verwelkomt de dood als het einde van zijn zwoegen.