Claudio Monteverdi
e se ben luce alcuna non m'appare, en al zie ik hier geen enkel licht,
ah! so ben io, che sta 'l mio sol qui dentro. ach, ik weet heel goed dat mijn zon hierbinnen is.
Caro tetto amoroso, Dierbaar dak van de liefde,
albergo di mia vita, e del mio bene, woning van mijn leven en van mijn lief,
il passo e 'l cor ad inchinarti viene. mijn voeten en mijn hart komen om voor je te buigen.
Apri un balcon, Poppea, Open een venster, Poppea,
col bel viso in cui son le sorti mie, en toon het mooie gezicht waarin mijn lot ligt,
previeni, anima mia, precorri il die. wees de dag voor, mijn ziel, wees hem te snel af.
Sorgi, e disgombra omai, Sta op en verdrijf nu
da questo ciel caligini e tenebre nevel en duisternis uit deze hemel
con il beato aprir di tue palpebre. door zalig je ogen te openen.
Sogni, portate a volo, Dromen, draag op jullie vleugels
fate sentire in dolce fantasia en laat mijn geliefde in een zoete droom
questi sospir alla diletta mia. deze zuchten horen.
Ma che veggio, infelice? Maar wat zie ik, ongelukkige?
Non già fantasmi o pur notturne larve, Geen schimmen en geen nachtelijke spoken:
son questi i servi di Nerone; ahi, ahi dunque dit zijn de dienaren van Nerone; ach, ach, dan
agl'insensati venti tegen de gevoelloze winden
io diffondo i lamenti. slaak ik mijn klachten.
Necessito le pietre a deplorarmi, Ik dwing de stenen om mij te beklagen,
adoro questi marmi, ik aanbid dit marmer,
amoreggio con lagrime un balcone, ik maak een venster in tranen het hof,
e in grembo di Poppea dorme Nerone. en in de schoot van Poppea slaapt Nerone.
Ha condotti costoro, Hij heeft deze mannen meegenomen
per custodir sé stesso dalle frodi. om zich tegen bedrog te beschermen.
O salvezza de' prencipi infelice: O, ellendige veiligheid van vorsten:
dormon profondamente i suoi custodi. zijn wachters slapen diep.
Ah, ah, perfida Poppea, Ach, ach, trouweloze Poppea,
son queste le promesse e i giuramenti zijn dit de beloften en de eden
ch'accesero il cor mio? die mijn hart deden ontvlammen?
Questa è la fede, o dio, dio, dio! Is dit je trouw, o god, god, god!
Io son quell'Ottone, Ik ben die Ottone
che ti seguì, die je volgde,
che ti bramò, die naar je verlangde,
che ti servì, quell'Otton die je diende, die Ottone
che t'adorò; die je aanbad;
che per piegarti e intenerirti il core die, om je over te halen en je hart te vertederen,
di lagrime imperlò preghi devoti, zijn vrome smeekbeden met tranen bezaaide,
gli spirti a te sacrificando in voti. en je in geloften zijn ziel offerde.
M'assicurasti alfine Ten slotte verzekerde je mij
ch'abbracciate averei nel tuo bel seno dat ik aan je mooie boezem
le mie beatitudini amorose; al mijn liefdesgeluk zou omarmen;
io di credula speme il seme sparsi, ik zaaide het zaad van goedgelovige hoop,
ma l'aria e 'l cielo a' danni miei rivolto... maar lucht en hemel keerden zich tegen mij...