Emmanuel Chabrier
Et nous voguions, poussés par l'eau, en wij dreven voort, gedragen door het water,
Vers le pays de l'Espérance : naar het land van de Hoop:
Nous avancions tout doucement, Wij gleden heel zachtjes verder,
La nature semblait joyeuse de natuur leek vol vreugde
Et le soleil brillait gaiment... en de zon scheen vrolijk...
Ah ! mon Dieu ! que j'étais heureuse !... Ah! mijn Heer! wat was ik gelukkig!...
Et puis crac ! Et puis crac ! En toen krak! En toen krak!
Tout changea dans une minute, Alles veranderde in één minuut,
Mon amoureux fit la culbute mijn geliefde maakte een buiteling
Et disparut au fond du lac ! en verdween in de diepte van het meer!
Dans mon cœur j'ai fait un serment, In mijn hart heb ik een eed gezworen,
Que devant vous je renouvelle, die ik hier voor u hernieuw,
Il n'aura pas de remplaçant... hij krijgt geen vervanger...
Je lui serai toujours fidèle ! ik zal hem altijd trouw blijven!
Et si l'on tient à me forcer En als men erop staat me te dwingen
À me mettre un jour en ménage, om me ooit in het huwelijk te begeven,
Je laisserai sans protester dan laat ik, zonder te protesteren,
Venir l'instant du mariage... het moment van de bruiloft naderen...
Et puis crac ! Et puis crac ! En toen krak! En toen krak!
Je disparais à la minute ! verdwijn ik op slag!
C'est vite fait une culbute ; een buiteling is zo gemaakt;
Je le rejoins au fond du lac. ik voeg me bij hem in de diepte van het meer.