Aimé Maillart
Quoi de surprenant à cela? Wat is daar nou zo verrassend aan?
Quelle folie! quelle folie! Wat een dwaasheid! Wat een dwaasheid!
On m'avait jamais dit ça. Dat had nog nooit iemand mij gezegd.
Vraiment!... jamais!... Echt!... Nooit!...
Vraiment?... jamais?... jamais?... Echt?... Nooit?... Nooit?...
Non, de ma vie on ne m'avait jamais dit ça. Nee, mijn leven lang had niemand mij dat ooit gezegd.
Jamais? Nooit?
Jamais! Nooit!
Eh bien, eh bien, en te voyant, Wel, wel, toen ik je zag,
En me voyant? Toen je mij zag?
En te voyant, moi, je me l'étais dit souvent. Als ik je zag, had ik mezelf dat vaak gezegd.
Souvent? Vaak?
Souvent! Vaak!
De moi? Aan mij?
De moi? Aan mij?
De toi! Aan jou!
En te voyant, moi, je me l'étais dit souvent. Als ik je zag, had ik mezelf dat vaak gezegd.
Je me disais, quand tu passais: Dan zei ik bij mezelf, als je voorbijkwam:
Rose a les yeux, le front d'un ange; Rose heeft de ogen, het voorhoofd van een engel;
Il règne en elle un charme étrange. Er heerst in haar een vreemde bekoring.
Je le disais, je le disais. Zo zei ik het, zo zei ik het.
Tu le disais? Zei je dat echt?
À moi, Sylvain, toi, tu pensais? Aan mij dacht jij, Sylvain?
Quand tu passais, quand tu passais. Als je voorbijkwam, als je voorbijkwam.
Tant de bonheur ravit mon cœur! Zoveel geluk verrukt mijn hart!
À moi quelqu'un pensait sur terre! Ergens op aarde dacht iemand aan mij!
Oui, je le crois; il est sincère. Ja, ik geloof het; hij meent het oprecht.
Tant de bonheur, tant de bonheur, ravit mon cœur. Zoveel geluk, zoveel geluk verrukt mijn hart.
Moi, jolie? Ik, mooi?
Moi, jolie? Ik, mooi?
Quoi de surprenant à cela? Wat is daar nou zo verrassend aan?
Quelle folie! quelle folie! Wat een dwaasheid! Wat een dwaasheid!
On m'avait jamais dit ça. Dat had nog nooit iemand mij gezegd.
Vraiment! jamais! Echt! Nooit!
Vraiment? Jamais? Jamais? Echt? Nooit? Nooit?
Non, de ma vie, on ne m'avait jamais dit ça, Nee, mijn leven lang had niemand mij dat ooit gezegd,
non, vraiment, non, de ma vie, jamais, non, jamais, nee, echt niet, nee, mijn leven lang niet, nooit, nee, nooit,
Quoi! vraiment, quoi! de ta vie, jamais, non, jamais, Wat! echt, wat! jouw leven lang niet, nooit, nee, nooit,
jamais on ne m'a dit ça! Non, non, non, non, de ma vie, oh! jamais, Nooit heeft iemand mij dat gezegd! Nee, nee, nee, nee, mijn leven lang niet, oh! nooit,
jamais on ne t'a dit ça? Est-il vrai! quoi! de ta vie, quoi! jamais, Nooit heeft iemand jou dat gezegd? Is het waar! wat! jouw leven lang niet, wat! nooit,
non, jamais, jamais on ne m'a dit ça! Jamais!... jamais! Nee, nooit, nooit heeft iemand mij dat gezegd! Nooit!... nooit!
non, jamais, jamais on ne t'a dit ça? Jamais?... jamais? Nee, nooit, nooit heeft iemand jou dat gezegd? Nooit?... nooit?
Jamais!... jamais! jamais!... Nooit!... nooit! nooit!...
Jamais?... jamais? jamais?... Nooit?... nooit? nooit?...
Eh! bien, Sylvain, je veux aussi te dire Nu goed, Sylvain, ook ik wil je vertellen
ce que de toi j'avais pensé souvent. wat ik zo vaak over jou had gedacht.
Oui, souvent, en te voyant, je me disais, je me disais quand tu passais: Ja, vaak, als ik je zag, zei ik bij mezelf, zei ik bij mezelf, als je voorbijkwam:
Voici l'ami, le seul que je désire; Hier is de vriend, de enige naar wie ik verlang;
vers lui mon cœur, mon cœur m'attire! Naar hem trekt mijn hart, mijn hart!
Quand tu passais, quand tu passais, je le disais. Als je voorbijkwam, als je voorbijkwam, zo zei ik het.
À moi, Rose, tu pensais? Aan mij dacht jij, Rose?
Et parfois tu te disais... En soms zei je bij jezelf...
Dans ma pauvre chaumière In mijn armzalige hutje
de lui je serais fière! Ik zou trots op hem zijn!
Mais personne ici ne voudrait être l'ami de Rose; Maar niemand hier zou Rose's vriend willen zijn;
personne, hélas, ne l'oserait. Niemand, helaas, zou het aandurven.
Ah! cet ami, je le serai; je l'ose! Ah! die vriend, dat zal ik zijn; ik durf het!
Toi, mon ami? Jij, mijn vriend?
Tu l'oserais, Sylvain? Zou jij dat durven, Sylvain?
Qui? toi, Sylvain, l'ami de Rose? Wie? jij, Sylvain, Rose's vriend?
Oui! Sans trembler, prends cette main. Ja! Neem deze hand, zonder te beven.
Sylvain! Sylvain!
Ah! pour moi, bonheur extrême, bonheur extrême, Ah! voor mij zo'n grenzeloos geluk, zo'n grenzeloos geluk,
et que tout bas j'enviais! dat ik in stilte benijdde!
Ton cœur, le mien pensaient de même; Jouw hart en het mijne dachten hetzelfde;
et l'amitié, oui, l'amitié nous unit à jamais! en vriendschap, ja, vriendschap verenigt ons voor altijd!
à toi que l'amitié, que l'amitié m'unisse, et pour jamais! moge vriendschap, moge vriendschap mij aan jou binden, en voor altijd!
Ami, ami, l'ombre nous gagne; Vriend, vriend, de schemering overvalt ons;
songe au devoir sacré denk aan die heilige plicht
qui l'appelle dans la montagne! die hem de berg in roept!
à le remplir je t'aiderai, Om hem te vervullen zal ik je helpen,
à le remplir, à le remplir je t'aiderai. om hem te vervullen, om hem te vervullen zal ik je helpen.
L'ombre nous gagne; De schemering overvalt ons;
Adieu, je pars! Tu m'attendras! Vaarwel, ik ga! Jij wacht op mij!
Je t'attendrai, Ik wacht op jou,
M'attendras! je wacht op mij!
Sylvain. Sylvain.
Ah! pour moi, bonheur extrême, bonheur extrême, Ah! voor mij zo'n grenzeloos geluk, zo'n grenzeloos geluk,
et que tout bas j'enviais! dat ik in stilte benijdde!
Ton cœur, le mien pensaient de même, Jouw hart en het mijne dachten hetzelfde,
et l'amitié, oui, l'amitié nous unit à jamais! en vriendschap, ja, vriendschap verenigt ons voor altijd!
à toi que l'amitié, que l'amitié m'unisse et pour jamais! moge vriendschap, moge vriendschap mij aan jou binden, voor altijd!
Tu seras mon ami; Jij zult mijn vriend zijn;
Je serai ton ami; Ik zal jouw vriend zijn;
Bonheur, bonheur extrême, Zo'n grenzeloos, grenzeloos geluk,
que tout bas, bien souvent, bien souvent, j'enviais! dat ik in stilte, zo vaak, zo vaak benijdde!
que tout bas, bien souvent, comme toi, j'enviais! dat ik in stilte, zo vaak, net als jij, benijdde!
Oui, je le disais, lorsque tu passais, Ja, zo zei ik het, telkens als je voorbijkwam,
Je le disais, quand tu passais, Zo zei ik het, als je voorbijkwam,
oui, je le disais, lorsque tu passais: ja, zo zei ik het, telkens als je voorbijkwam:
je le disais, quand tu passais: zo zei ik het, als je voorbijkwam:
Que l'amitié, que l'amitié nous unisse à jamais! Moge vriendschap, moge vriendschap ons voor altijd verenigen!