Jacques Offenbach
Par qui la douleur endormie door wie het verdriet, in slaap gesust,
S'exhale en rêve dans les cieux? zich als een droom de hemel in ademt?
Ne suis-je rien? Que le tempête Ben ik niets? Moge de storm
Des passions s'apaise en toi! der hartstochten in jou tot bedaren komen!
L'homme n'est plus; renais poète! De mens is heen; word herboren als dichter!
Je t'aime, Hoffmann! appartiens-moi! Ik hou van je, Hoffmann! wees van mij!
Des cendres de ton cœur réchauffe ton génie, Uit de as van je hart, herstook je genie,
Dans la sérénité souris à tes douleurs, glimlach in gemoedsrust om je smarten,
La Muse adoucira ta souffrance bénie, de Muze zal je gezegende lijden verzachten,
On est grand par l'amour et plus grand par les pleurs! groot is men door de liefde en groter nog door de tranen!
O Dieu! de quelle ivresse embrasses-tu mon âme, O God! met welk een vervoering ontsteek je mijn ziel,
Comme un concert divin ta voix m'a pénétré, als een goddelijke samenklank heeft je stem mij doordrongen,
D'un feu doux et brûlant mon être est dévoré, door een zacht en brandend vuur wordt heel mijn wezen verteerd,
Tes regards dans les miens ont épanché leur flamme Comme des astres radieux, je ogen hebben hun vlam in de mijne uitgestort als stralende sterren,
Et je sens, ô Muse aimée, en ik voel, o geliefde Muze,
Passer ton haleine embaumée je geurige adem strijken
Sur mes lèvres et sur mes yeux! over mijn lippen en over mijn ogen!
Hoffmann endormi! ... Hoffmann in slaap! ...
Non! ... ivre-mort! ... Trop tard, madame! Nee! ... ladderzat! ... Te laat, mevrouw!
Corbleu! Verduiveld!
Tenez, voilà le conseiller Lindorf qui vous attend. Kijk, daar is raadsheer Lindorf, die op u wacht.
Jusqu'au matin Tot de ochtend
Remplis mon verre! vul mijn glas!
Jusqu'au matin Tot de ochtend
Remplis les pots d'étain! vul de tinnen kroezen!