Jacques Offenbach
Ah! souvenir trop doux! image trop cruelle! ... Ach! herinnering zo zoet! beeld zo wreed! ...
Hélas! à mes genoux, je l'entends, je le vois! ... Helaas! aan mijn knieën, ik hoor hem, ik zie hem! ...
Elle a fui, la tourterelle, Zij is gevlucht, de tortelduif,
Elle a fui loin de toi! ... zij is ver van jou gevlucht! ...
Mais elle est toujours fidèle Maar zij blijft altijd trouw
Et te garde sa foi. en bewaart haar trouw voor jou.
Bien-aimé, ma voix t'appelle, Geliefde, mijn stem roept je,
Tout mon cœur est à toi. heel mijn hart is van jou.
Chère fleur qui viens d'éclore, Lieve bloem die net ontloken bent,
Par pitié, réponds-moi, uit medelijden, geef me antwoord,
Toi qui sais s'il m'aime encore, jij die weet of hij me nog liefheeft,
S'il me garde sa foi! ... of hij zijn trouw aan mij bewaart! ...
Bien-aimé, ma voix t'implore. Geliefde, mijn stem smeekt je.
Que ton cœur vienne à moi! ... Moge je hart naar mij komen! ...
Malheureuse enfant, fille bien-aimée Tu m'avais promis de ne plus chanter. Rampzalig kind, geliefde dochter, je had me beloofd niet meer te zingen.
Ma mère s'était en moi ranimée; Mijn moeder was in mij weer tot leven gekomen;
Mon cœur en chantant croyait l'écouter. mijn hart meende haar al zingend te horen.
C'est là mon tourment. Ta mère chérie Dat is mijn kwelling. Je dierbare moeder
T'a légué sa voix, regrets superflus! liet jou haar stem na, vergeefse spijt!
Par toi je l'entends. Non ... non ... je t'en prie. Door jou hoor ik haar. Nee ... nee ... ik smeek je.
Votre Antonia ne chantera plus! ... Uw Antonia zal niet meer zingen! ...