Léo Delibes
Les bois ont des chansons nouvelles. Het bos heeft nieuwe liederen.
L’air qui passe est plus caressant. De voorbijgaande lucht is strelender.
Je ne sais quel parfum m’enivre. Ik weet niet welke geur me bedwelmt.
Tout palpite et je commence à vivre. Alles trilt en ik begin te leven.
Pourquoi? Waarom?
Pourquoi dans les grands bois aimé-je à m’égarer Waarom dwaal ik graag rond in het grote bos
Pour y pleurer? om er te wenen?
Pourquoi suis-je attristée au chant d’une colombe, Waarom word ik bedroefd door de zang van een duif,
Pour une fleur fanée, une feuille qui tombe? om een verwelkte bloem, een vallend blad?
Et cependant ces pleurs ont des charmes pour moi, En toch hebben deze tranen een bekoring voor mij,
Je me sens heureuse, Ik voel me gelukkig,
Je me sens heureuse, Ik voel me gelukkig,
Pourquoi? Waarom?
Pourquoi chercher un sens au murmure des eaux Waarom een betekenis zoeken in het gemurmel van het water
Dans les roseaux? tussen het riet?
Pourquoi ces voluptés a sentir dans l’espace Waarom deze genietingen die in de lucht hangen
Comme un souffle divin qui m’embaume et qui passe? als een goddelijke adem die me omhult en voorbijgaat?
Parfois aussi ma bouche a souri malgré moi, Soms heeft mijn mond ook geglimlacht ondanks mezelf,
Je me sens heureuse, Ik voel me gelukkig,
Je me sens heureuse. Ik voel me gelukkig.
Pourquoi? Waarom?
Ah! Mallika! Mallika! Ah! Mallika! Mallika!
Lakmé! Lakmé!
Quel danger te menace! Welk gevaar bedreigt je!
Aucun! Je me trompais… Geen enkel! Ik vergiste me…
Tout m’effraie aujourd’hui! Alles maakt me bang vandaag!
Mon père ne vient pas, et pourtant l’heure passe… Mijn vader komt niet, en toch verstrijkt het uur…
Allez tous deux vers lui, allez! Ga met zijn tweeën naar hem toe, ga!
D’ou viens-tu? Waar kom je vandaan?
Que veux-tu? Wat wil je?
Pour punir ton audace Om je vermetelheid te straffen
On t’aurait tué devant moi! zouden ze je voor mijn ogen hebben gedood!
Mais je rougis de mon effroi! Maar ik bloos om mijn eigen angst!
Et je ne veux pas qu’on sache En ik wil niet dat men weet
Que le pied d’un barbare a souillé d’une tache dat de voet van een barbaar met een vlek heeft bezoedeld
La demeure sacrée où père se cache! de gewijde woning waar mijn vader zich verbergt!
Oublie et pour jamais ce qui frappe tes yeux, Vergeet voorgoed wat je ogen aanschouwen,
Va-t’en! Va-t’en! Ga weg! Ga weg!
Va-t’en! je suis fille des Dieux! Ga weg! Ik ben een dochter van de goden!
Oublier que je t’ai vue, Vergeten dat ik je heb gezien,
Te redressant tout émue terwijl je je opricht, vol ontroering,
Sous un geste triomphant! in een triomfantelijk gebaar!
De colère frémissante, Bevend van woede,
Inflexible, menaçante, onbuigzaam, dreigend,
Avec ce regard d’enfant! met die kinderlijke blik!
Oublier que je t’ai vue Vergeten dat ik je heb gezien
te redressant tout émue terwijl je je opricht, vol ontroering,
Avec ce regard d’enfant! met die kinderlijke blik!
Jamais le plus téméraire, Nooit zou de meest roekeloze,
Jamais un hindou mon frère, nooit een hindoe, mijn broeder,
N’oserait parler ainsi! het wagen zo te spreken!
Et ce Dieu qui me protège En deze god die mij beschermt
Punira ton sacrilège, zal je heiligschennis straffen,
Va-t’en, va t’en sors d’ici! Ga weg, ga weg, weg hier!
Oublier que je t’ai vue! Vergeten dat ik je heb gezien!
Et cette grâce ingénue! En die argeloze gratie!
Et ce charme pénétrant! En die doordringende charme!
Ah! tu veux que je t’oublie, Ah! Je wilt dat ik je vergeet,
Lorsque je sens que ma vie terwijl ik voel dat mijn leven
A tes lèvres se suspend, aan je lippen hangt,
Oublier que je t’ai vue! Vergeten dat ik je heb gezien!
Et cette grâce ingénue! En die argeloze gratie!
Ah! tu veux que je t’oublie, Ah! Je wilt dat ik je vergeet,
Lorsque je sens que je sens que ma vie terwijl ik voel, terwijl ik voel dat mijn leven
A tes lèvres se suspend! aan je lippen hangt!
D’où vient qu’à sa vue. Hoe komt het dat bij zijn aanblik,
De surprise émue, ontroerd van verbazing,
Mon cœur est tremblant! mijn hart beeft!
A sa vue, Bij zijn aanblik,
de surprise émue, ontroerd van verbazing,
Je sens en mon cœur Ik voel in mijn hart
L’ardeur de gloed
D’une étrange fièvre ah! va-t’en! van een vreemde koorts, ah! ga weg!
Tu ne savais pas, sans doute, Je wist het ongetwijfeld niet,
Quel danger tu courrais! welk gevaar je liep!
Maintenant suis ta route, Ga nu je weg,
Va! C’est la mort dont rien ne pourrait te garder, va! Ga! Het is de dood, waartegen niets je kan beschermen, ga!
Laisse-moi! laisse-moi te regarder! Laat me! Laat me naar je kijken!
C’est pour moi dont il sait la haine, Het is voor mij, wier haat hij kent,
Et c’est pour me voir un instant en het is om me even te zien
Qu’il brave la mort, qu’il l’attend! dat hij de dood trotseert, dat hij hem afwacht!
Quelle force vers moi l’entraîne? Welke kracht trekt hem naar mij toe?
D’où te vient Waar komt je
Cette audace surhumaine? deze bovenmenselijke vermetelheid vandaan?
Quel est le Dieu qui te soutient? Welke god staat je bij?
Quel Dieu? quel Dieu? Welke god? Welke god?
Ah C’est le Dieu de la jeunesse, Ah! Het is de god van de jeugd,
C’est le Dieu du printemps, het is de god van de lente,
C’est le Dieu qui nous caresse het is de god die ons streelt
De ses baisers ardents, met zijn vurige kussen,
Par qui s’ouvrent les calices door wie de bloemkelken zich openen
Des roses chaque jour, van de rozen elke dag,
C’est le Dieu de tes caprices het is de god van jouw grillen,
C’est l’amour! het is de liefde!
Il m’a semblé une flamme Het leek me dat een vlam
Avait passé sur mon âme, over mijn ziel was getrokken,
L’emplissant toute d’émoi! die haar geheel met ontroering vulde!
Quels sont ces mots nouveaux pour moi? ah! Wat zijn deze woorden, nieuw voor mij? Ah!
C’est le Dieu de la jeunesse, Het is de god van de jeugd,
C’est le Dieu du printemps, het is de god van de lente,
C’est le Dieu qui nous caresse het is de god die ons streelt
De ses baisers ardents, met zijn vurige kussen,
Par qui s’ouvrent les calices door wie de bloemkelken zich openen
Des roses chaque jour, van de rozen elke dag,
C’est le Dieu de mes caprices! het is de god van mijn grillen!
C’est l’amour. Het is de liefde.
C’est l’amour! Het is de liefde!
Ah! reste, reste encor pensive et rougissante, Ah! Blijf, blijf nog peinzend en blozend,
Laisse passer sur ta douce pâleur laat over je zachte bleekheid trekken
Le charme enchanteur de betoverende bekoring
De ta pudeur naissante! van je ontluikende schroom!
Ah! Ah!
C’est le Dieu de la jeunesse, Het is de god van de jeugd,
C’est le Dieu du printemps, het is de god van de lente,
C’est le Dieu qui nous caresse het is de god die ons streelt
De ses baisers ardents, met zijn vurige kussen,
Par qui s’ouvrent les calices door wie de bloemkelken zich openen
Des roses chaque jour, van de rozen elke dag,
C’est le Dieu de mes (tes) caprices, c’est l’amour! het is de god van mijn (jouw) grillen, het is de liefde!
C’est le Dieu de la jeunesse, c’est l’amour! het is de god van de jeugd, het is de liefde!
Grands Dieux! voici mon père! Grote goden! Daar is mijn vader!
Fuis! Par pitié par pitié! Vlucht! Uit medelijden, uit medelijden!
Par pitié…pour moi! Uit medelijden… voor mij!
Non! je ne t’oublierai plus, ô douce vision! Nee! Ik zal je nooit meer vergeten, o lieflijk visioen!
Viens! là! là! Kom! Daar! Daar!
Dans ma demeure! In mijn woning!
Un profane est entré chez moi! Een ongewijde is mijn huis binnengedrongen!
Je meurs d’effroi! Ik sterf van angst!
Il faut qu’il meure! Hij moet sterven!
Vengeance! Vengeance! Wraak! Wraak!
Vengeance! Wraak!