Léo Delibes
C’est toi qui viens à moi! Jij bent het die naar mij toe komt!
Dans le vague d’un rêve, In de nevel van een droom,
Je t’ai vue en passant, zag ik jou in het voorbijgaan,
Le voile se soulève de sluier licht op
Et l’idole descend, en het beeld daalt neer,
Je subis ta puissance, ik onderga jouw macht,
Par ton charme enchaîné, geketend door jouw betovering,
Et je vais sans défense en weerloos ga ik
Vers le ciel entraîné. meegevoerd naar de hemel.
Mon ciel n’est pas le tien Mijn hemel is niet de jouwe
Le Dieu que tu révères De God die jij vereert
N’est pas celui que je connais; is niet die welke ik ken;
Au mien si je te ramenais, Als ik jou naar de mijne bracht,
Tous les Hindous, nos frères, zouden alle Hindoes, onze broeders,
Devraient te protéger. je moeten beschermen.
Tu ne courrais aucun danger! Je zou geen enkel gevaar lopen!
Viennent tous les dangers du monde! Laat alle gevaren van de wereld maar komen!
Dans l’ivresse profonde In de diepe roes
Où ma raison se perd, waarin mijn rede verloren gaat,
Verrais-je sous mes pas zou ik onder mijn voeten
Un abîme entr’ouvert. een halfgeopende afgrond zien.
Quand de tes longs cheveux wanneer je met je lange haren
doucement tu m’effleures? mij zachtjes beroert?
Je ne veux pas que tu meures! Ik wil niet dat jij sterft!
Ah! c’est l’amour endormi Ah! het is de slapende liefde
Qui de son aile t’effleure, die jou met haar vleugel beroert,
Et ton cœur s’est raffermi, en jouw hart is vast geworden,
Tu ne veux pas que je meure! jij wilt niet dat ik sterf!
Ah! c’est l’amour endormi Ah! het is de slapende liefde
Qui de son aile t’effleure, die jou met haar vleugel beroert,
Et ton cœur s’est raffermi, en jouw hart is vast geworden,
Tu ne veux pas que je meure! jij wilt niet dat ik sterf!
Hélas! c’est un ennemi Helaas! het is een vijand
Dont le souffle ardent m’effleure, wiens brandende adem mij beroert,
Tout mon être a frémi, heel mijn wezen heeft gebeefd,
Mais je ne veux pas qu’il meure! maar ik wil niet dat hij sterft!
Hélas! c’est un ennemi Helaas! het is een vijand
Dont le souffle ardent m’effleure, ah! wiens brandende adem mij beroert, ah!
Je ne veux pas qu’il meure! ik wil niet dat hij sterft!
Ah! ton cœur s’est raffermi, Ah! jouw hart is vast geworden,
Tu ne veux pas que je meure! jij wilt niet dat ik sterf!
Dans la forêt près de nous, In het woud dichtbij ons,
Se cache toute petite, verschuilt zich heel klein
Une cabane en bambous een hutje van bamboe
Qu’un grand arbre vert abrite, dat een grote groene boom beschut,
Comme un nid d’oiseaux peureux, als een nest van schuwe vogels,
Dans les lianes posée neergezet tussen de lianen
Et sous les fleurs écrasée, en bedolven onder de bloemen,
Elle attend des gens heureux, wacht het op gelukkige mensen,
Dans les lianes posée, neergezet tussen de lianen,
Et sous les fleurs écrasée, en bedolven onder de bloemen,
Elle attend des gens heureux. wacht het op gelukkige mensen.
Elle échappe à tous les yeux, Het ontsnapt aan alle ogen,
Dehors, rien ne la révèle, van buiten verraadt niets het,
Le grand bois silencieux het grote stille woud
qui l’enferme est jaloux d’elle, dat het omsluit is er jaloers op,
C’est là que tu me suivras. Daarheen zul jij mij volgen.
Toujours à l’aube naissante Altijd bij het krieken van de dag
Je reviendrai souriante, zal ik glimlachend terugkomen,
Et c’est là que tu vivras! en daar zul jij leven!
Toujours à l’aube naissante, Altijd bij het krieken van de dag,
tu reviendras souriante zul jij glimlachend terugkomen
Je viendrai souriante zal ik glimlachend komen
Et c’est là que tu vivras! en daar zul jij leven!
O douce enchanteresse, O zoete tovenares,
Parle, parle toujours! spreek, blijf spreken!
Ah! viens! viens! le temps presse Ah! kom! kom! de tijd dringt
et les instants sont courts! en de momenten zijn kort!
Tu veux que je me cache, Jij wilt dat ik mij verberg,
Tu ne peux pas savoir jij kunt niet weten
Qu’ici l’honneur m’attache, dat de eer mij hier bindt,
L’honneur et le devoir. de eer en de plicht.
Lakmé t’implore et te supplie! Lakmé smeekt je en bidt je!
Demande moi plutôt ma vie! Vraag mij liever mijn leven!
Ai-je donc perdu mon pouvoir? Heb ik dan mijn macht verloren?
Ah! Lakmé, tu pleures! Ah! Lakmé, je huilt!
Je ne veux pas que tu meures! Ik wil niet dat jij sterft!
Ah! c’est l’amour endormi Ah! het is de slapende liefde
Qui de son aile t’effleure, die jou met haar vleugel beroert,
Et ton cœur s’est raffermi, en jouw hart is vast geworden,
Tu ne veux pas que je meure! jij wilt niet dat ik sterf!
Hélas! c’est un ennemi Helaas! het is een vijand
Dont le souffle ardent m’effleure, ah! wiens brandende adem mij beroert, ah!
Je ne veux pas qu’il meure! ik wil niet dat hij sterft!
Tu ne veux pas que je meure! jij wilt niet dat ik sterf!
Ah! ton cœur s’est raffermi, Ah! jouw hart is vast geworden,
Tu ne veux pas que je meure, jij wilt niet dat ik sterf,
Lakmé, que je meure! Lakmé, dat ik zou sterven!
Ah! je ne veux pas qu’il meure, qu’il meure! Ah! ik wil niet dat hij sterft, dat hij sterft!