Puccini
di loro, che volevano invitarmi van hen, die me wilden vragen
a danzare... Risposi: «Son attesa...» om te dansen... Ik antwoordde: "Men wacht op me..."
Han creduto che voi mi aspettavate... Ze dachten dat u op me wachtte...
ora, quando non vedono, vi lascio... nu, terwijl ze niet kijken, laat ik u...
No... Restate... Restate... Nee... Blijf... Blijf...
Siete tanto graziosa e mi sembrate U bent zo bevallig, en u lijkt me
così diversa da tutte... zo anders dan alle anderen...
Veramente? Echt waar?
Veramente. Echt waar.
Perché? Waarom?
Così timida e sola assomigliate Zo schuchter en alleen lijk je op
alle ragazze di Montauban, de meisjes van Montauban,
quando vanno a ballare, alla carezza wanneer ze gaan dansen, op de streling
d'una musica vecchia, van een oude melodie,
tutte sorriso e tutte giovinezza. één en al glimlach en jeugd.
Ne sono lusingata! Ik voel me erdoor gevleid!
Cercate di capirmi... Probeer me te begrijpen...
le ragazze, laggiù, son molto belle de meisjes, daarginds, zijn heel mooi
e semplici, e modeste... en eenvoudig, en bescheiden...
Non sono come queste: Ze zijn niet zoals dezen:
basta al loro ornamento voor hun opsmuk volstaat
un fiore nei capelli een bloem in het haar
come voi... zoals u...
Se sapessi ballare Als ik maar kon dansen
come si balla a Montauban!... zoals men in Montauban danst!...
Volete che proviamo? Zullen we het proberen?
Proviamo... Ma se poi Laten we proberen... Maar als ik dan
vi mancassi alla prova? u teleurstel bij de proef?
No, no... Ne sono certo: Nee, nee... Ik ben er zeker van:
ballate meglio voi! u danst beter!