Gioachino Rossini
Idolo mio!... Contiamo Mijn afgod!... Laten we tellen
queste posate. Oh come, dit bestek. O, hoe,
come sento ch'io l'amo! hoe voel ik dat ik van hem hou!
No, non m'inganno. Nee, ik vergis me niet.
Il conto è giusto. Het klopt precies.
Oh, dio! O, God!
Quella è mia figlia!... Ahi, di qual colpo Dat is mijn dochter!... Ach, met wat een slag
a ferire ti vengo! kom ik je verwonden!
Oh, cielo! Un uomo: O, hemel! Een man:
par ch'egli pianga. het lijkt of hij huilt.
Dite in che poss'io?... Zeg me, waarmee kan ik?...
Adorata mia figlia! Mijn aanbeden dochter!
Oh, padre mio! O, mijn vader!
Zitta! Non mi scoprir! Stil! Verraad me niet!
Come! Che dite? Wat! Wat zegt u?
Ascolta, e trema. Luister, en beef.
Ieri, Gisteren,
sul tramontar del sole, bij zonsondergang,
giunse a Parigi la mia squadra. Io tosto kwam mijn eenheid in Parijs aan. Meteen
del capitano imploro smeek ik de kapitein
di vederti il favor. Bieco e crudele om je te mogen zien. Nors en wreed
ei me lo niega. Con ardir, con fuoco, weigert hij het mij. Vurig en fel
a' detti suoi rispondo. «Sciagurato!» antwoord ik op zijn woorden. «Ellendeling!»
ei grida; e co' la spada schreeuwt hij; en met zijn zwaard
già m'è sopra. Agli occhi staat hij al boven me. Voor mijn ogen
mi fa un velo il furor; la sciabla impugno, werpt de woede een sluier; ik grijp mijn sabel,
m'avvento, e i nostri ferri ik val uit, en onze klingen
già suonano percossi; klinken al, tegen elkaar geslagen;
quand'ecco a noi se n' viene wanneer er plots naar ons toe komt
pronto un soldato, e il braccio mio trattiene. snel een soldaat, en hij houdt mijn arm tegen.
E allora, padre mio? En toen, mijn vader?
Barbara sorte! Wreed lot!
Fui disarmato, e condannato a morte. Ik werd ontwapend, en ter dood veroordeeld.
Misera me! Ik rampzalige!
Gli amici De vrienden
procurar la mia fuga. Il prode Ernesto regelden mijn ontsnapping. De dappere Ernesto
di questi cenci mi coperse, e hulde mij in deze lompen, en
scorta mi fu fino al primiero was mijn geleide tot aan het eerste
villaggio, dove entrambi dorp, waar wij beiden,
piangendo, ci lasciammo. «Amico mio», wenend, afscheid namen. «Mijn vriend,»
ei disse, e dir non mi poteva: «Addio!» zei hij, en kon me niet zeggen: «Vaarwel!»