Gaetano Donizetti
Quoi ! vous m'aimiez ?… Wat! U hield van mij?...
Quoi ! vous m'aimiez ?… Si je vous aime !… Wat! U hield van mij?... Of ik van u houd!...
Écoutez !… écoutez !… et jugez vous-même. Luister!... luister!... en oordeel zelf.
Voyons, écoutons ! Eens zien, laten we luisteren!
Écoutons et jugeons !… Laten we luisteren en oordelen!
Depuis l'instant où, dans mes bras, Sinds het ogenblik dat ik u, in mijn armen,
Je vous reçus toute tremblante, geheel bevend opving,
Votre image douce et charmante, volgt uw lieflijke beeld,
Nuit et jour, s'attache à mes pas… nacht en dag, mij op de voet...
Mais, monsieur, c'est de la mémoire, Maar, meneer, dat is enkel herinnering,
De la mémoire… et voilà tout… enkel herinnering... en meer niet...
Attendez… attendez… vous n'êtes pas au bout ! Wacht... wacht... het eind komt nog!
A mes aveux vous allez croire !… U gaat mijn bekentenis nog geloven!
Voyons, écoutons ! Eens zien, laten we luisteren!
Écoutons et jugeons ! Laten we luisteren en oordelen!
Le beau pays de mon enfance, Het schone land van mijn jeugd,
Les amis que je chérissais… de vrienden die ik liefhad...
Ah ! pour vous, je le sens d'avance, Ach, voor u voel ik het nu al,
Sans peine je les quitterais !… zou ik ze moeiteloos verlaten!
Mais une telle indifférence Maar zo'n onverschilligheid
Est très-coupable assurément ! is zeker hoogst laakbaar!
Et puis enfin, de votre absence, En dan ten slotte, door uw afwezigheid,
Ne pouvant vaincre le tourment, niet in staat de kwelling te bedwingen,
J'ai bravé jusque dans ce camp, trotseerde ik, tot in dit kamp,
Le coup d'une balle ennemie… de inslag van een vijandelijke kogel...
Ah ! je le sais… et c'est affreux… Ach, ik weet het... en het is vreselijk...
Quand on aime les gens pour eux, Als men mensen om henzelf liefheeft,
L'on conserve son existence… spaart men zijn eigen leven...
À cet aveu si tendre, Bij zo'n tedere bekentenis,
Non, son cœur, en ce jour, nee, haar hart, vandaag,
Ne sait pas se défendre, kan zich niet verweren,
Car c'est là de l'amour ! want dit is de liefde!
De cet aveu si tendre, Bij zo'n tedere bekentenis,
Non, mon cœur en ce jour, nee, mijn hart, vandaag,
Ne sait pas se défendre, kan zich niet verweren,
Car c'est là de l'amour ! want dit is de liefde!
Vous voyez bien que je vous aime ! U ziet wel dat ik van u houd!
Mais j'aime seul… Maar alleen ik ben verliefd...
Mais j'aime seul… Jugez vous-même ! 'Maar alleen ik ben verliefd...' Oordeel zelf!
Voyons, écoutons ! Eens zien, laten we luisteren!
Écoutons, et jugeons ! Laten we luisteren, en oordelen!
Longtemps coquette, heureuse et vive, Lang was ik koket, vrolijk en levendig,
Je riais d'un adorateur… en lachte ik om elke aanbidder...
Maintenant, mon âme pensive Nu voelt mijn peinzende ziel
Sent qu'il est un autre bonheur ! dat er een ander geluk bestaat!
Très-bien ! très-bien ! Heel goed! heel goed!
Très-bien ! très-bien ! J'aimais la guerre, Heel goed! heel goed! Ik hield van de oorlog,
Je détestais nos ennemis… ik haatte onze vijanden...
Mais, à présent, je suis sincère, Maar nu, eerlijk gezegd,
Pour l'un d'eux, hélas ! je frémis ! beef ik, helaas, om een van hen!
De mieux en mieux. Steeds beter.
De mieux en mieux. Et du jour plein d'alarmes, Steeds beter. En aan die dag vol angst,
Où, ranimant mes sens au parfum d'une fleur, toen ik bijkwam door de geur van een bloem,
Je la sentis humide de vos larmes… en voelde dat ze nat was van uw tranen...
Eh bien ?… Nou?...
Eh bien ?… La douce fleur, trésor rempli de charmes, Nou?... De lieflijke bloem, een schat vol bekoring,
Depuis ce jour n'a pas quitté mon cœur. is sindsdien niet van mijn hart geweken.
Oui, je t'aime, Marie, Ja, ik hou van je, Marie,
Je t'aime, et pour toujours ! ik hou van je, en voor altijd!
Plutôt perdre la vie Liever het leven verliezen
Que perdre nos amours ! dan onze liefde verliezen!
Sur le cœur de Marie, Op het hart van Marie,
Tonio, compte toujours !… Tonio, reken voor altijd!
Plutôt perdre la vie Liever het leven verliezen
Que perdre nos amours ! dan onze liefde verliezen!