Hector Berlioz
Ah! la paix de mon âme Ah! de vrede van mijn ziel
A donc fui pour toujours! is dan voorgoed gevlucht!
Son départ, son absence Zijn vertrek, zijn afwezigheid
Sont pour moi le cercueil, zijn voor mij de dood,
Et, loin de sa présence en, ver van zijn aanwezigheid,
Tout me paraît en deuil. lijkt alles mij in rouw.
Alors ma pauvre tête Dan raakt mijn arme hoofd
Se dérange bientôt, al gauw van streek,
Mon faible cœur s’arrête, mijn zwakke hart staat stil,
Puis se glace aussitôt. en verstart dan meteen.
Sa marche que j’admire, Zijn gang, die ik bewonder,
Son port si gracieux, zijn zo sierlijke houding,
Sa bouche au doux sourire, zijn mond met de zoete glimlach,
Le charme de ses yeux, de bekoring van zijn ogen,
Sa voix enchanteresse, zijn betoverende stem,
Dont il sait m’embraser, waarmee hij mij weet te ontvlammen,
De sa main la caresse, de streling van zijn hand,
Hélas! et son baiser, helaas! en zijn kus,
D’une amoureuse flamme, met een vlam van liefde,
Consument mes beaux jours! verteren mijn mooie dagen!
Ah! la paix de mon âme Ah! de vrede van mijn ziel
A donc fui pour toujours! is dan voorgoed gevlucht!
Je suis à ma fenêtre, Ik sta aan mijn raam,
Ou dehors, tout le jour, of buiten, de hele dag,
C’est pour le voir paraître, om hem te zien verschijnen,
Ou hâter son retour. of zijn terugkeer te bespoedigen.
Mon cœur bat et se presse Mijn hart bonst en jaagt
Dès qu’il le sent venir, zodra het hem voelt komen,
Au gré de ma tendresse naar de wil van mijn tederheid,
Puis-je le retenir! kon ik hem maar hier houden!
Ô caresses de flamme! O strelingen van vuur!
Que je voudrais un jour Wat zou ik op een dag wensen
Voir s’exhaler mon âme mijn ziel te zien wegzweven
Dans ses baisers d’amour! in zijn kussen van liefde!