Engelbert Humperdinck
wie leicht und keck hoe licht en stoutmoedig
kühnte mein Fuß hinweg waagde mijn voet zich voort
über Schlucht und Gestein! over kloof en rotsen!
Aber zu zwei'n! Maar met z'n tweeën!
Da ich mit Sehnsucht heimwärts strebte, Toen ik vol verlangen naar huis wilde,
kein Weg mehr zwischen Felsenstücken, was er geen pad meer tussen de rotsblokken,
kein Baum, den Wildbach zu überbrücken, geen boom om de bergbeek over te steken,
die Bergwand steil vor uns aufgemauert — de bergwand rees als een muur steil voor ons op,
ich zagte, ich erbebte, ik versaagde, ik beefde
daß der Schwindel dich umschauert, dat de duizeling je zou bevangen,
daß dich Sturzgeröll' umsplittern. dat vallend puin om je heen zou spatten.
Dir sah ich Gefahr — und lernte zittern! Ik zag gevaar voor jou, en leerde beven!
Weißt noch das große Nest Weet je nog, het grote nest
aus Moos und Laubgeäst van mos en bebladerde takken,
mit bunten Gräsern umhangen — behangen met bonte grassen,
wie wir's uns bauten? hoe we het voor onszelf bouwden?
Die blauen Fliegen, die schauten. De blauwe vliegen, die keken toe.
Hast mir in Blumen gebettet die Füße, Je legde mijn voeten in een bed van bloemen,
Sonn' oder Mondenlicht — zon of maanlicht,
wir wußten's nicht ... we wisten het niet...
wir saßen und sangen. we zaten en zongen.
Du Tagholde! Du Nachtsüße! Jij, lieflijk bij dag! Jij, zoet bij nacht!
Rosenerschlossen Als een roos ontloken,
mir erblüht in die Brust, bloeide je open in mijn borst,
glutüberflossen overgoten met gloed,
zu dämmernd und innig tot schemerige en innige
und weicher, tiefheißer Lust! en zachte, diep brandende lust!
Muß ich es lassen, Moet ik het toelaten
daß Hunger und Frost dich zu Grabe blassen! dat honger en vorst je bleek het graf in drijven!