Modest Mussorgsky
Ах ты, в судьбине злосчастная, родная Русь, Ach jij, door het noodlot vervloekt, geliefd Rusland,
кто ж, кто тебя, печальную, wie toch, wie zal jou, de bedroefde,
от беды лихой спасёт? redden van het wrede onheil?
Аль недруг злой наложит руку на судьбу твою? Zal een boze vijand zijn hand op jouw lot leggen?
Аль немчин злорадный Of wacht een leedvermakende vreemdeling
от судьбы твоей поживы ждёт? op buit ten koste van jouw lot?
Ах, родная! А ни, ни, ой нет, ты им, лихим, Ach, geliefd land! Nee, nee, o nee, voor hen, de wreden,
не поклонься, ворогам твоим! buig niet, voor jouw vijanden!
Вспомни, помяни ты детей твоих, Denk terug, gedenk jouw kinderen,
к тебе ведь ласковых и болезных! die jou zo teder en zo gekweld toegedaan zijn!
Стонала ты под яремом татарским, Je kreunde onder het Tataarse juk,
шла, брела за умом боярским. je ging, je zwoegde naar de wil van de bojaren.
Ты данью татарам вражду князей спокоила; Met schatting aan de Tataren suste je de vorstentwisten;
ты "местом" боярским бояр служить понудила! door het bojaren-rangstelsel dwong je de bojaren te dienen!
Пропала дань татарская, De Tataarse schatting is verdwenen,
престала власть боярская, de macht van de bojaren is ten einde,
А ты, печальница, страждешь и терпишь! maar jij, land van smarten, lijdt en verdraagt nog steeds!
Господи! O Heer!
Ты, с высот беспредельных Gij, die uit de grenzeloze hoogten
наш грешный мир объемлющий, onze zondige wereld omvat,
ты, ведый вся тайная сердец, gij die alle geheimen der harten kent,
болящих, измученных, van de zieken, de gekwelden,
ниспошли ты разума свет благодатный на Русь! zend over Rusland het genadige licht van de rede neer!
Даруй ей избранника, той бы спас, вознёс Schenk haar een uitverkorene, die zou redden, die zou verheffen
злосчастную Русь, страдалицу!... het rampzalige Rusland, de lijdende!...
Ей, господи, вземляй грех мира, услыши мя: O Heer, die de zonde der wereld wegneemt, verhoor mij:
Не дай Руси погибнуть от лихих наемников! Laat Rusland niet ten onder gaan aan wrede huurlingen!