Modest Mussorgsky
Все луга и болота, alle weiden en moerassen,
А и все сенные покосы. en al de hooilanden ook.
Истоптала, младёшенька, Het jonge meisje liep zich de voeten kapot,
Исколола я ноженьки, ik prikte mijn arme voetjes helemaal open,
Всё за милым рыскаючи, almaar zwervend achter mijn lief aan,
Да и лих его не имаючи. maar, ach, hem nooit te pakken krijgend.
Уж как подкралась, младёшенька, En hoe het jonge meisje dichterbij sloop,
Ко тому ли я к терему, tot vlak bij dat hoge vertrek,
Уж я стук под оконце, en ik tikte onder het raampje,
Уж я бряк во звеняще колечко: en ik rammelde aan de rinkelende klopper:
Вспомни, припомни, милой мой, Denk terug, herinner je, mijn liefste,
Ах, не забудь, как божился! Ach, vergeet niet hoe je je eden zwoer!
Много ж я ночек промаялась, Hoeveel nachten lag ik wakker in kwelling,
Всё твоей ли божбой услаждаючись. almaar genietend van die eden van jou.
Словно свечи божия, Als kaarsen Gods,
Мы с тобою затеплимся; zullen jij en ik worden aangestoken;
Окрест братья во пламени, rondom de broeders in de vlammen,
И в дыму-огне души носятся. en in rook en vuur stijgen de zielen op.
Разлюбил ты младёшеньку, Je hield niet langer van het jonge meisje,
Загубил ты на волюшке, je liet haar in je vrijheid in de steek,
Так почуешь в неволе злой dus zul je nu in wrede gevangenschap voelen
Опостылую, злую раскольницу. de gehate, verbitterde scheurmakster.