Leoš Janáček
. . . že jsme tvrdě spaly! A pak, Dikoj je u ní návštěvou. Takoví hrubci a rozumějí si. Ostatně na stráži stojí Gláša. Kdyby se něco šustlo, zavolá! . . . dat we vast sliepen! En dan, Dikoj is bij haar op bezoek. Zulke ruwe bonken en toch begrijpen ze elkaar. Trouwens, staat Gláša op wacht. Als er iets ritselde, roept ze!
Zdá se mi, že kraj světa šel bych za tebou! Het lijkt me dat ik je tot aan de rand van de wereld zou volgen!
Ostatně, bez nebezpěči to nejde! Než se naděješ, padneš do neštěstí . . . Kdybychom věděli kolik je hodin? Trouwens, zonder gevaar gaat het nooit! Voor je het weet val je in het ongeluk . . . Wisten we maar hoe laat het is?
Jedna. Eén.
Jak víš? Hoe weet je dat?
Ponocný tloukl. De nachtwacht heeft geslagen.
Živote můj! Kraj světa šla bych za tebou. Mijn leven! Tot de rand van de wereld zou ik je volgen.
Živote můj! Mijn leven!
Je čas. Zavolej na ně! Het is tijd. Roep ze!
Kraj světa – živote můj! De rand van de wereld, mijn leven!
Všechno domů, domů, všechno domů, domů a já domů nepůjdu! Iedereen naar huis, naar huis, iedereen naar huis, naar huis, en ik ga niet naar huis!
Slyším! Ik hoor het!
Chod' si dívka do času, Ga, meisje, op tijd,
do večerního času, tegen het avonduur,
aj leli, leli leli ei leli leli leli
do večerního času. tegen het avonduur.
A já jsem dívka mladá, En ik ben een jong meisje,
A já raděj do rána, En ik blijf liever tot de ochtend,
aj leli leli leli ei leli leli leli
od večera do rána van de avond tot de ochtend
A jak zora vstávala En toen de dageraad opkwam,
já se domů sebrala pakte ik mijn spullen en ging naar huis,
aj leli leli leli ei leli leli leli
já se domů sebrala pakte ik mijn spullen en ging naar huis,
Zda-li pak se rozloučíte? Nemen jullie dan wel afscheid?