Leoš Janáček
Katěrino Petrovno, kdybyste věděla, jak vás mám rád! Katerina Petrovna, als u wist hoe dol ik op u ben!
Nedotýkej se mne, ach, nedotýkej! Jdi ode mne pryč. Blijf van me af, ach, blijf van me af! Ga bij mij weg.
– Jak vás mám rád! – Hoe dol ben ik op u!
Vždyť víš, že toho hříchu neodčiním. Nikdy neodčiním. Vždyť mi jako kámen padá na duši, jako kámen. Je weet toch dat ik deze zonde nooit goedmaak. Nooit goed te maken. Als een steen valt ze op mijn ziel, als een steen.
Neodhánějte mne od sebe. Stuur me niet bij u weg.
Proč jsi přišel! Proč jsi přišel! Vždyť jsem vdaná žena, vždyť mám až do hrobu žíti se svým mužem . . . Co to na sebe chystám? Ty chceš mojí zkáze? Waarom ben je gekomen! Waarom ben je gekomen! Ik ben immers een getrouwde vrouw, ik moet tot in het graf met mijn man leven... Wat haal ik mezelf op de hals? Wil jij mijn ondergang?
Proč bych chtěl vaší zkáze? Vždyť vás miluji víc než všechno na světě! Waarom zou ik uw ondergang willen? Ik hou van u meer dan van alles ter wereld!
Chceš sebe zahubit, nás zahubit? Wil je jezelf te gronde richten, ons te gronde richten?
Vaší vůlí! Naar uw wil!
Ze⟨?⟩ jsem domov opustila, v noci přišla za tebou— nemám svobodné vůle! Kdybych měla svobodnou vůli, nebyla bych přišla za tebou. Což nevidíš? Dat ik mijn huis verliet en 's nachts naar je toe kwam, komt doordat ik geen vrije wil heb! Had ik een vrije wil, dan was ik niet naar je toe gekomen. Zie je dat dan niet?
Tvoje vůle nademnou vládne! Což to nevidíš? Jouw wil heerst over mij! Zie je het dan niet?
Živote můj! Mijn leven!
Zivote⟨?⟩ můj! Mijn leven!
Tak se mi zachtělo zemřít . . . Ik heb zo'n zin om te sterven...
Proč pak umírat, když je nám krásně žít? Waarom zou je sterven, als het zo mooi is om samen te leven?
Nikoli, mně nelze žít! Nee, ik kan niet leven!
Neříkej mi takových slov! Nemuč mne! Což mi tebe není líto? Zeg zulke woorden niet tegen me! Martel me niet! Heb ik dan geen medelijden met je?
Nač mně litovat? Nikdo není vinen – já sama, sama přišla za tebou! Nelituj mne, zahub mne! Waarom medelijden met mij? Niemand is schuldig, ik zelf, ik zelf kwam naar je toe! Heb geen medelijden met me, vernietig me!
Ať všichni vědí, všichni vidí, co dělám! Laat iedereen het weten, iedereen zien wat ik doe!
Nač na to pomyšlet. Waarom daaraan denken.
Když jsem pro tebe hříchu dopustila, proč netrpět? Als ik voor jou een zonde heb begaan, waarom zou ik dan niet lijden?
Nuže, shodli jste se? Nou, zijn jullie het eens geworden?
Shodli. Ja, dat zijn we.
Tak projděte se. Vaňa vás zavolá, až bude třeba. Ga dan maar wandelen. Vanja roept jullie wel als het nodig is.
To jste si vymyslili pěknou věc! Lézt skrz zahradní vrátka. Dat hebben jullie knap bedacht! Door het tuinhekje kruipen.
To všechno já! Dat was allemaal ik!
To je ti podobno. Ale nepřijde-li na to maminka? Dat is typisch jou. Maar als moeder er niet aan denkt?
Eh! Ani jí na mysl nepřijde. Prvý spánek bývá tvrdý. Ach! Het komt niet eens bij haar op. De eerste slaap is meestal diep.
Přece však, pojednou jí čert nedá spát. Toch laat de duivel haar ineens niet slapen.
Co na tom; ze dvora vedou vrátka, která se zevnitř zavírají. Bude klepat . . . odejde. Ráno ji řeknu . . . Wat zou het; het hekje vanaf het erf gaat van binnenuit dicht. Ze klopt... en gaat weer weg. 's Ochtends vertel ik het haar...