Leoš Janáček
celé spasení? heel mijn zaligheid?
Což kdybych raději dítě někam zavezla? Wat als ik het kind liever ergens heen zou brengen?
Ne... ne... Nee... nee...
Jen ono je na překážku, a hanbu pro celý život! Hij alleen is het beletsel, een schande voor heel haar leven!
Já bych tím život vykoupila... Daarmee zou ik haar leven vrijkopen...
a Pánbůh, on to nejlépe ví, en de Heer, Hij weet het allerbest
jak to všecko stojí, hoe dit alles ervoor staat,
Já Pánubohu chlapce zanesu... Ik draag de jongen terug naar de Heer...
Bude to kratší a lehčí! Het zal korter en lichter zijn!
Do jara, než ledy odejdou, památky nebude. Tegen de lente, voor het ijs wegsmelt, blijft er geen spoor van.
K Pánubohu dojde, dokud to ničeho neví, Hij komt bij de Heer terwijl hij nog van niets weet,
To by se na mne, na Jenůfu sesypali! Wat zouden ze zich op mij storten, op Jenůfa!
Vidíte ji, vidíte ji, vidíte ji, Kostelničku! Kijk haar eens, kijk haar eens, kijk eens naar de Kostelnička!
Z hříchu vzešel, věru i Števova bídná duša! Uit zonde is hij voortgekomen, en waarlijk ook Števa's ellendige ziel!