Leoš Janáček
Jen dočkej, nevíš, že jsem ho dnes pozvala, rozhodne se to, rozhodne. Wacht maar, jij weet niet dat ik hem vandaag heb uitgenodigd, het wordt vandaag beslist, het wordt beslist.
A to děcko, to děcko, celý bleďoch, Števa, zrovna se mi tak protiví, zrovna se mi tak protiví. En dat kind, dat kind, het evenbeeld van die bleke Števa, staat me zo tegen, staat me zo tegen.
Co jsem se namodlila, namodlila, Hoeveel ik heb gebeden, gebeden,
co jsem se napostila, napostila, hoeveel ik heb gevast, gevast,
aby to světa nepoznalo, zodat de wereld het nooit te weten zou komen,
ale všecko, všecko marno! Všecko marno! maar het was allemaal, allemaal voor niets! Allemaal voor niets!
Dýchá to už týden a k smrti se to nepodobá. Het ademt nu al een week, en het lijkt totaal niet op sterven.
Nezbývá mi než Jenůfu dát Štefkovi k utrápení; a ještě se mu musím pokořit. Mij blijft niets over dan Jenůfa aan dat ventje uit te leveren om door hem gekweld te worden; en ik moet me nog voor hem vernederen ook.
Už jde! Daar is hij!