Pyotr Ilyich Tchaikovsky
И все дни протекали, бывало, en gleden al mijn dagen voorbij,
Среди звуков небесных и роз? te midden van hemelse klanken en rozen?
Чуть услышу я птиц щебетанье, Zodra ik het getjilp van de vogels hoor,
Чуть тепло оживит дальний бор, zodra warmte het verre woud doet ontwaken,
И везде зазвучит ликованье, — en overal gejubel weerklinkt,
Я вступала в торжественный хор! voegde ik mij bij het plechtige koor!
А теперь все мне днем навевает Maar nu brengt alles me overdag
Непонятный, глубокий упрек, een onverklaarbaar, diep verwijt,
И укоры судьбе посылает en klachten tegen het lot
Птичек хор и шумящий поток. zenden het vogelkoor en de ruisende beek.
Отчего это ночи молчанье Waarom zijn de stilte van de nacht
И прохлада мне стали милей? en de koelte me dierbaarder geworden?
Отчего я как будто рыданья Waarom meen ik gesnik te horen
Слышу там, где поет соловей, daar waar de nachtegaal zingt,
Отчего? Отчего, скажи? Отчего? Отчего? Waarom? Waarom, zeg het me? Waarom? Waarom?
Скажи, Марта? Zeg het me, Marta?