Giuseppe Verdi
Tu sei mio figlio! Jij bent mijn zoon!
Eppur dicesti... En toch zei je...
Ah!... forse... Ach!... misschien...
Che vuoi! quando al pensier s'affaccia il truce Wat wil je! wanneer voor mijn geest het gruwelijke
caso, lo spirto intenebrato pone voorval, legt mijn verduisterde geest
stolte parole sul mio labbro... Madre, dwaze woorden op mijn lippen... Een moeder,
tenera madre non m'avesti ognora? een tedere moeder, ben ik je niet altijd geweest?
Potrei negarlo? Zou ik het kunnen ontkennen?
A me, se vivi ancora, Aan mij, als je nog leeft,
no 'l déi? Notturna, sui pugnati campi dank je het niet? Bij nacht, op de bevochten velden
di Pelilla, ove spento van Pelilla, waar gedood
fama ti disse, a darti het gerucht je noemde, om je te geven
sepoltura non mossi? La fuggente begrafenis, ging ik niet op weg? De vluchtende
aura vital non iscovrì, nel seno levensadem, ontdekte die niet, en in mijn boezem
non t'arrestò materno affetto? E quante hield moederliefde mij niet tegen? En hoeveel
cure non spesi a risanar le tante zorgen besteedde ik niet om je vele
ferite!... wonden!...
Che portai nel dì fatale... Die ik droeg op die noodlottige dag...
ma tutte qui nel petto! Io sol, fra mille maar alle hier in mijn borst! Ik alleen, onder duizend
già sbandati, al nemico reeds verstrooid, naar de vijand
volgendo ancor la faccia!... Il rio De Luna nog mijn gezicht kerend!... De wrede di Luna
su me piombò col suo drappello; io caddi, stortte zich op mij met zijn schare; ik viel,
però da forte io caddi! maar als een dappere viel ik!
Ecco mercede Ziehier het loon
a' giorni che l'infame, voor de dagen die de schurk,
nel singolar certame in het tweegevecht
ebbe salvi da te! Qual t'acciecava door jou behouden bleef! Welke verblindde je
strana pietà per esso? vreemde deernis met hem?
Oh madre! non saprei dirlo a me stesso! O moeder! ik zou het zelfs mijzelf niet kunnen zeggen!
Strana pietà!... Vreemde deernis!...