Giuseppe Verdi
Il mio più gran dolore Mijn grootste verdriet
Era doverti odiare! was dat ik je moest haten!
Un'aura di contento Een vleug van geluk
Or calma il mio martìr verzacht nu mijn lijden,
Io t'amo! e quest'accento Ik hou van je! en dit woord
Fa lieto il mio morir! maakt mijn sterven gelukkig!
Gli odi ci fûr fatali De vetes waren ons noodlottig,
Al cor che indarno spera: voor een hart dat tevergeefs hoopt:
Di sangue i tuoi natali Je afkomst van bloed
Poser tra noi barriera! wierp een barrière tussen ons op!
Addio! ne attende il cielo! Vaarwel! De hemel wacht op ons!
Addio! mi serba fé! Vaarwel! Blijf mij trouw!
Io moro! e il mortal velo Ik sterf! en deze sterfelijke sluier
Spoglio, pensando a te. leg ik af, denkend aan jou.
Pensando a me! Denkend aan mij!
È dolce raggio, Een zoete straal,
Celeste dono een hemelse gave,
Il tuo perdono jouw vergiffenis,
Al mio pentir. voor mijn berouw.
Sfido le folgori Ik trotseer de bliksemschichten
Del rio destino, van het wrede lot,
Se a te vicino als ik dicht bij jou
Potrò morir! zal kunnen sterven!
Or dolce all'anima Nu, zoet voor de ziel,
Voce risuona, klinkt een stem,
Che il ciel perdona dat de hemel vergeeft
Al tuo pentir. jouw berouw.
Sfido le folgori Ik trotseer de bliksemschichten
Del rio destino, van het wrede lot,
Se a te vicino als ik dicht bij jou
Potrò morir! zal kunnen sterven!