Vincenzo Bellini
e chiede all'aura, ai fior con mesto volto: en vraagt de wind en de bloemen met droef gelaat:
«Ove andò Elvira? Ove andò? Ove andò?» "Waar is Elvira heen? Waar is zij heen? Waarheen?"
Misero cor! Arm hart!
Bianco vestita, e qual se all'ara innante, In het wit gekleed, als stond zij voor het altaar,
adempie il rito, e va cantando: «Il giuro»; voltrekt zij de plechtigheid en zingt: "Ik zweer het";
poi grida, per amor tutta tremante: dan roept zij, bevend van liefde:
«Ah, vieni, Arturo, ah, vieni, Artur!» "Ach, kom, Arturo, ach, kom, Artur!"
Ah! quanto fu barbaro il traditor! Ach, hoe wreed was de verrader!
Misero cor, morrà d'amor! Arm hart, zij zal sterven van liefde!
Geme talor qual tortora amorosa, Soms klaagt zij als een verliefde tortelduif,
or cade vinta da mortal sudore, dan zijgt zij neer, bevangen door het doodszweet,
or l'odi, al suon dell'arpa lamentosa, dan hoor je haar, bij het klagende harpgeluid,
cantar d'amor, d'amore. zingen over de liefde, de liefde.
Misero cor! Arm hart!
Or scorge Arturo nell'altrui sembiante, Dan ziet zij Arturo in het gelaat van een ander,
poi del suo inganno accorta e di sua sorte, dan, bewust van haar waan en haar lot,
geme, piange, s'affanna, e ognor più amante klaagt, weent en tobt zij, en steeds verliefder
invoca morte, morte. roept zij de dood aan, de dood.
Cada il folgor sul traditor! Laat de bliksem de verrader treffen!
Ahi! la misera morrà d'amore! Helaas, het arme meisje zal sterven van liefde!
Ah, la misera morrà, morrà d'amore. Ach, het arme meisje zal sterven, sterven van liefde.
Oh ciel, pietà prendi al suo dolor! O hemel, heb medelijden met haar leed!