Arthur Sullivan
The hours creep on apace, De uren kruipen gestaag voorbij,
My guilty heart is quaking! en mijn schuldige hart bonst van angst!
Oh, that I might retrace Ach, kon ik maar terugnemen
The step that I am taking! de stap die ik nu zet!
Its folly it were easy to be showing, Het zou makkelijk zijn te tonen hoe dwaas het is,
What I am giving up and whither going. wat ik opgeef en waar ik heen ga.
On the one hand, papa's luxurious home, Aan de ene kant het luxueuze huis van papa,
Hung with ancestral armour and old brasses, behangen met voorouderlijke wapenrusting en oud koperwerk,
Carved oak and tapestry from distant Rome, gesneden eikenhout en wandtapijten uit het verre Rome,
Rare "blue and white" Venetian finger-glasses, zeldzame blauw-witte Venetiaanse vingerkommen,
Rich oriental rugs, luxurious sofa pillows, rijke oosterse tapijten en weelderige bankkussens,
And everything that isn't old, from Gillow's. en alles wat niet oud is, gekocht bij Gillow's.
And on the other, a dark and dingy room, En aan de andere kant een donkere, smoezelige kamer,
In some back street with stuffy children crying, in een achterbuurt met snotterende kinderen die huilen,
Where organs yell, and clacking housewives fume, waar straatorgels schetteren en kibbelende huisvrouwen tieren,
And clothes are hanging out all day a-drying. en de was de hele dag te drogen hangt.
With one cracked looking-glass to see your face in, Met een enkele gebarsten spiegel om jezelf in te bekijken,
And dinner served up in a pudding basin! en het eten opgediend in een keukenkom!
Who toils for bread from early morn die van de vroege ochtend zwoegt voor zijn brood
Till half the night has flown, tot de halve nacht voorbij is,
No golden rank can he impart, hij kan me geen hoge stand schenken,
No wealth of house or land, geen rijkdom aan huis of land,
No fortune, save his trusty heart, geen fortuin, behalve zijn trouwe hart,
And honest, brown right hand, en zijn eerlijke, verweerde rechterhand,
And yet he is so wondrous fair, en toch is hij zo wonderschoon,
That love for one so passing rare, dat het liefhebben van iemand die zo zeldzaam is,
So peerless in his manly beauty, zo weergaloos in zijn mannelijke schoonheid,
Were little else than solemn duty, haast een heilige plicht zou zijn,
Oh, god of love, and god of reason, say, Ach, god van de liefde en god van de rede, zeg het mij,
Which of you twain shall my poor heart obey! wie van jullie twee moet mijn arme hart gehoorzamen!